Elke week nemen Pascal uit Nederland en Emma uit Spanje de lezers mee op hun avonturen als aankoopmakelaars en consultants van NoordSpanje in Noordwest-Spanje. In tegenstelling tot de meeste makelaars die zich richten op de populaire gebieden aan de Middellandse Zee, hebben Pascal en Emma van Noordspanje gekozen voor Asturië en León, plekken die voor veel Nederlanders en Belgen nog onbekend zijn.

Je zou denken dat ik inmiddels beter weet. Na jaren ondernemen, projecten leiden, bedrijven adviseren en inmiddels ook de nodige huizen aankopen-begeleidingen in Spanje, zou ik toch moeten begrijpen dat je sommige dingen beter niet in juli kunt beginnen. Toch leek het mij een uitstekend idee om juist aan het begin van de Spaanse zomer een bedrijf op te richten.

Geen ingewikkelde internationale constructie met zeven holdings op de Kaaimaneilanden, een trust op Jersey en een brievenbus in Luxemburg. Gewoon een Spaanse onderneming die een dochter wordt van mijn bestaande Nederlandse BV. Moeder in Nederland, dochter in Spanje. Een standaard proces, zou je zeggen.

En omdat ik het graag goed wil doen, heb ik ook niet gekozen voor de goedkoopste gestor om de hoek die tussen het invullen van twee belastingaangiftes door nog wel even een bedrijfje voor mij wilde oprichten. Ik heb een gerenommeerd advocaten- en fiscalistenkantoor ingeschakeld dat ervaring heeft met internationale ondernemingen. Daarnaast een serieus notariskantoor dat precies zou moeten weten hoe je een Spaanse vennootschap opricht met een buitenlandse rechtspersoon als aandeelhouder. Wat kan er misgaan?

Nou… Het advocatenkantoor zegt dat we eerst document A nodig hebben. De notaris zegt dat document B eerst moet worden opgesteld. Het advocatenkantoor legt vervolgens uit dat document B pas kan worden gemaakt als document A er is. Waarop het notariskantoor vriendelijk laat weten dat zij document A eigenlijk pas kunnen accepteren nadat document B is gepasseerd. Ik overdrijf een beetje. Maar echt maar een beetje.

Het begon allemaal nog heel voortvarend toen ik in Nederland was. Ik had keurig een recent uittreksel van de Kamer van Koophandel geregeld, zoals het advocatenkantoor had gezegd. Omdat ik inmiddels weet dat je in Spanje met een Engelstalig document soms ongeveer dezelfde reactie krijgt als wanneer je een boodschappenlijstje van de Albert Heijn overhandigt, liet ik het document officieel vertalen naar het Spaans. Apostille erop bij de rechtbank en ik voelde me voorbereid. Tot ik eenmaal weer in Spanje was.

Er kwam een bericht. Naast het uittreksel van de Kamer van Koophandel waren ook de statuten van mijn Nederlandse BV nodig. Uiteraard vertaald naar het Spaans. Niet een samenvatting, niet alleen de relevante artikelen, maar de statuten. Geen probleem, dacht ik. Nou ja, een klein probleem. Ik was inmiddels niet meer in Nederland.

Toen kwam het antwoord. De statuten waren toch niet nodig. Dat vind ik mooi aan Spanje. Een document kan om tien uur ’s morgens absoluut noodzakelijk zijn en om drie uur ’s middags veranderen in iets waarvan niemand precies begrijpt waarom we het er ooit over hebben gehad. Niet omdat iemand een fout heeft gemaakt, maar omdat er blijkbaar ergens een andere route door het administratieve doolhof is gevonden.

In Nederland zijn we gewend aan processen. Stap één, stap twee, stap drie. Als stap twee niet lukt, verschijnt er een rood uitroepteken en mag je niet verder naar stap drie. We vinden dat irritant, maar tegelijkertijd ook heerlijk overzichtelijk.

In Spanje bestaat stap drie soms naast stap één. Stap twee wordt volgende week bekeken. Ondertussen vraagt iemand of je document vier al hebt, terwijl je nog nooit van document vier hebt gehoord. En op het moment dat je document vier eindelijk hebt geregeld, blijkt document vijf ook voldoende.

Daar komt bij dat het zomer is. Wie in juli of augustus iets zakelijks probeert te regelen in Spanje, moet een andere definitie van tijd hanteren. “Mañana” betekent nog steeds morgen, maar de kans bestaat dat degene die morgen iets voor je zou doen inmiddels drie weken op vakantie is. Zijn collega neemt het over, maar die collega gaat vrijdag met vakantie en wil daarom eerst even overleggen met iemand die sinds vorige week al met vakantie is.

En toch moet ik er ook om lachen. Want ondertussen krijg ik keurige mails van het advocatenkantoor, vriendelijke WhatsApp-berichten van de notaris en uitgebreide uitleg van fiscalisten. Iedereen wil helpen. Iedereen is professioneel. Alleen lijkt iedereen een iets andere routekaart van hetzelfde proces te hebben.

De ene route gaat linksom langs de notaris. De andere rechtsom via een certificaat van uiteindelijk belanghebbende. Een derde route begint met een document uit Nederland waarvan gisteren nog niemand wist dat het bestond. En ik? Ik zit ertussenin.

Het grappige is dat dit precies de fase is waarin wij met Noordspanje.nl zelf ook vaak klanten begeleiden. Mensen vragen mij waarom iets zo lang duurt. Waarom de advocaat iets anders zegt dan de makelaar. Waarom de notaris ineens een extra document vraagt. En waarom een document dat vorige week essentieel was vandaag blijkbaar niet meer nodig is. Ik geef dan altijd rustig uitleg. “Zo werkt het soms in Spanje.”

Dus ja, de volgende fase van ons avontuur in Noord-Spanje is begonnen. Het Spaanse bedrijf komt er. Of het deze week is, volgende week of ergens nadat iedereen terug is van vakantie, durf ik niet te voorspellen. Als afleiding maar een beetje zwemmen in en varen op het stuwmeer van Luna tussen León en Asturië.

Volgende keer meer! ¡Hasta la próxima!

Pascal en Emma zijn gepassioneerde aankoopmakelaars en consultants in het onvergetelijke Noord-Spanje, een verborgen parel voor veel Nederlanders en Belgen. Met hun bedrijf noordspanje.nl willen ze dromers en avonturiers begeleiden in hun zoektocht naar het echte Spanje, en hen helpen bij het realiseren van hun droomwoning, waar ze samen nieuwe herinneringen kunnen creëren.