Het is boeiend om te zien hoe onze gang naar de dokter wereldwijd verschilt, want geen enkel land is hetzelfde als het gaat om medische consulten. Recente analyses van de OESO laten zien dat dit niet alleen afhangt van hoe we ons voelen, maar vooral van de manier waarop de zorg in een land is ingericht en welke culturele tradities er heersen. Of je nu in een drukbezochte praktijk in Azië staat of in een rustige Scandinavische kliniek, de toegankelijkheid van artsen en de lokale gewoontes bepalen voor een groot deel ons gedrag.

Aziatische landen spannen de kroon als we kijken naar de hoogste cijfers; in Zuid-Korea gaat men gemiddeld maar liefst 15,7 keer per jaar naar de arts, terwijl de Japanners op 12,8 bezoeken zitten door hun sterke focus op preventie.

Binnen Europa zijn de verschillen minstens zo opvallend, met Slowakije als koploper, waar mensen gemiddeld 11,3 keer per jaar een spreekuur bezoeken. Duitsland (9,6) en Hongarije (9,5) volgen op de voet, wat in schril contrast staat met landen als Zweden en Noorwegen. In die Scandinavische landen ligt het gemiddelde op slechts 2 tot 4 bezoeken, wat deels verklaard wordt door een andere structuur van het zorgstelsel, waarbij de focus nog sterker op de eerstelijnszorg ligt.

Als we specifiek naar de vergelijking met onze landen kijken, valt op dat Nederlanders met 9 bezoeken vaker de dokter opzoeken dan de Belgen, die gemiddeld op 7 consulten per jaar uitkomen. Dit verschil in het aantal doktersbezoeken kan gedeeltelijk worden verklaard door de uiteenlopende gezondheidszorgsystemen en de benadering van gezondheidsproblemen in beide landen. Nederlanders hebben over het algemeen een sterkere focus op preventieve gezondheidszorg, wat hen aanzet om regelmatig naar de dokter te gaan voor controles en advies. In België daarentegen zijn er vaak meer drempels voor het maken van een doktersafspraak, wat kan leiden tot een lager aantal bezoeken, vooral voor niet-dringende zaken.

Spanje bevindt zich ergens in de middenmoot van dit internationale speelveld, met cijfers die variëren tussen de 5 en 7,4 bezoeken per inwoner, vergelijkbaar met Frankrijk. Hoewel het Spaanse gezondheidssysteem internationaal wordt geprezen om de toegankelijkheid, zijn er binnen de landsgrenzen grote contrasten zichtbaar. In stedelijke gebieden zoals Madrid en Barcelona stappen mensen namelijk veel vaker een praktijk binnen dan op het platteland, simpelweg omdat de beschikbaarheid van artsen in de grote stad vaak groter is.

Deze uiteenlopende statistieken zijn voor beleidsmakers een waardevol instrument om de gezondheidszorg wereldwijd te verbeteren en te bepalen waar preventieve zorg nog meer gestimuleerd kan worden.