De wandeling over de boulevard van El Campello voelt raar. Je ziet de terrassen vol, je ziet de mensen slenteren langs de zee, en je ziet het leven op de boulevard al jaren zo. Maar de schijn bedriegt. Nog geen anderhalve eeuw geleden was de boulevard van El Campello slechts een kleine gemeenschap aan de kust.
In 1901 veranderde alles op papier. El Campello werd een eigen gemeente, los van Alicante. Het leek een groot moment, maar het leven bleef nog lang hetzelfde. Vissers bepaalden het ritme van de dag. De vissers stonden vroeg op en werkten tot de avond. Een deel van de bevolking hield zich bezig met landbouw. De landbouwers ploeterden op het land. Het werk was hard, de zekerheid was klein, en iedereen was op elkaar aangewezen.
Als je de oude verhalen hoort, zie je hoe klein de wereld toen was. Families kenden elkaar goed, en generaties woonden dicht bij elkaar. Veel mensen verlieten het dorp bijna nooit. De zee gaf en nam, en de zee bepaalde hoe het leven eruitzag. Het leven van toen is bijna niet te vergelijken met het leven van nu. Langzaam veranderde het gesloten karakter. Door betere wegen en verbindingen met Alicante werd El Campello minder geïsoleerd. Je merkte dat er meer beweging kwam, zowel letterlijk als figuurlijk. Mensen van buiten kwamen de plek ontdekken en zagen wat de inwoners al lang wisten: de kust had iets bijzonders.
Het toerisme bracht de echte ommezwaai. Vanaf de tweede helft van de twintigste eeuw begon de Costa Blanca te groeien. De Costa Blanca veranderde het landschap voor altijd. Ook El Campello kon de groei niet ontlopen. Nieuwe gebouwen kwamen snel uit de grond. Appartementencomplexen werden langs de kust gebouwd. Het aantal inwoners groeide gestaag.
Je zag hoe de verandering bij de oudere bewoners heel snel kwam. De verandering kwam zelfs sneller dan de oudere bewoners hadden verwacht. Waar vroeger stilte en ruimte waren, kwam nu drukte en bedrijvigheid. In de zomer veranderde het dorp in een levendige badplaats, met bezoekers uit binnen- en buitenland. Toch verdween het oude leven niet helemaal. Als je goed kijkt, zie je nog steeds sporen van vroeger. De vissershaven laat die sporen zien, en dat is het duidelijkste voorbeeld. Nog steeds liggen er boten aan de kade, nog steeds wordt er gevist, al gebeurt het nu op een andere schaal. De vissershaven geeft de plaats iets eigens, iets wat je niet zomaar kunt nabootsen. Voor mij maakt dat de plek bijzonder.
De gemeente viert 125 jaar. Een moment om stil te staan bij de oorsprong van de plaats. Je hoort de herinneringen van mensen die de gebeurtenissen hebben meegemaakt of die de verhalen van dichtbij hebben gehoord. Niet alleen cijfers of officiële data, maar die herinneringen geven de gemeente een echt gezicht.
Wat opvalt, is dat veel inwoners van El Campello nog steeds een dorp zien. Misschien komt het door de schaal, misschien door de manier waarop de inwoners met elkaar omgaan. Of misschien is het gewoon het idee: ondanks de groei blijft de kern van El Campello hetzelfde.
Het is duidelijk dat de toekomst nieuwe uitdagingen met zich meebrengt. Je merkt dat de balans tussen toerisme en leefbaarheid steeds meer aandacht krijgt. Hoe kun je ervoor zorgen dat de plaats aantrekkelijk blijft en zijn karakter behoudt? Deze vraag hoor je niet alleen hier; je hoort de vraag ook in veel andere kustplaatsen.
