Na bijna drie jaar verbouwen openen zussen Noëlle, Suzanne en Michelle in oktober 2023 hun Bed & Breakfast Casa la Vall in het authentieke Spaanse dorpje Benialí. Na een maand moeten Noëlle en Suzanne echter alweer naar Zwitserland voor een winterseizoen in de horeca, terwijl Michelle achterblijft om de B&B op te zetten.
“Wil je dat ik jouw kamer nog even opfris?”, vraag ik de chauffeur als hij op staat van het ontbijt en zich klaar maakt om aan zijn werkdag te beginnen. Hij schudt zijn hoofd. “Nee. Ik kom vandaag niet meer terug. Vannacht zal er een collega van mij in dezelfde kamer blijven slapen.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Oh?” “Je hoeft alleen de lakens van het bed te vervangen”, gaat de man verder. “Voor de rest is alles in orde.” Ik knik begrijpend. Als ik – na zijn vertrek – de kamer binnenloop, zie ik dat alles er inderdaad keurig uitziet. Hij heeft het beddengoed al afgehaald, slechts één handdoek gebruikt en het zeepje ligt nog ongeopend op de wastafel. Ook de fles water is nog vol. Toch besluit ik de kamer (en vooral de badkamer) toch even schoon te maken. Dat is wel zo prettig voor zijn collega. Omdat hij de kamer- en voordeursleutel voor zijn collega heeft meegenomen, hoef ik mij verder geen zorgen te maken over wanneer hij precies incheckt. Hij kan zichzelf binnenlaten. Voor de zekerheid besluit ik een A4’tje met zijn naam op de kamerdeur te hangen. Hij is immers Duits en de kamernummers staan in het Valenciaans naast de deur.
Als ik klaar ben met zijn kamer, besluit ik ook kamer ‘Tres’ schoon te maken. Ook deze man komt vanavond niet meer terug. Omdat het er echter niet op lijkt dat hier ook een ander voor in de plaats komt, besluit ik deze kamer wél grondig schoon te maken. Gelukkig. Want een paar uur later krijg ik een telefoontje dat ook hier een nieuw iemand zal inchecken. Ook dit keer krijg ik niet meer dan een voornaam. Ik loop daarom opnieuw naar de printer. Ook nu besluit ik een A4’tje met zijn naam op de deur te plakken. Een sleutel van de voordeur heeft hij niet, maar omdat zijn collega’s op dit moment in ‘Dos’ en ‘Quatre’ verblijven, ga ik er vanuit dat zij hem wel binnen zullen laten. Als ik tegen het vallen van de avond nog steeds niemand heb gezien, besluit ik Lisa een WhatsApp-bericht te sturen. “Weet jij toevallig hoe laat ze vanavond bij Luisa gaan eten en hoe laat ze morgenvroeg willen ontbijten?” Lisa – die ook een deel van de werknemers van het grootschalige project huisvest – antwoordt gelukkig al snel. “Maud vroeg mij dat ook al”, schrijft ze. Ik moet lachen. Natuurlijk. We hebben allemaal geen enkel idee waar we aan toe zijn. “Ze gaan vanavond om elf uur bij Luisa eten, maar hoe laat ze willen ontbijten weet ik ook niet. Ik loop straks wel even naar Luisa toe om het ze te vragen.” Rond een uur of elf krijg ik opnieuw bericht van Lisa. “Ze zijn er nog niet, dus ik ga slapen.” Gelijk heeft ze. Ik besluit de organisator een berichtje te sturen dat ik het ontbijt morgen om acht uur klaar heb, tenzij hij aangeeft dat mijn gasten later willen ontbijten. Rond een uur of twaalf krijg ik opnieuw bericht. “Excuses voor het late tijdstip. We zijn net bij het restaurant aangekomen en gaan nu eten. Acht uur is veel te vroeg. Negen uur is prima.”
Ik verzet mijn wekker en probeer opnieuw te gaan slapen. Rond een uur of half twee hoor ik de gasten thuiskomen. De stoelen schuiven over het terras. Er wordt nog even gerookt voor het slapen gaan. Als zij even later ook naar bed gaan, val ook ik eindelijk in slaap. Maar als ik de volgende ochtend om half acht de trap afloop om het ontbijt op tijd klaar te maken, loop ik de chauffeur al tegen het lijf. Op zoek naar het ontbijt? De eigenaar? God mag het weten. Ik groet hem vriendelijk, stel mij voor en verontschuldig mij voor het feit dat het ontbijt nog niet klaar is. “Negen uur is mij verteld.” Razendsnel begin het ik het buffet op te bouwen, stuur een berichtje naar mijn moeder met de vraag of ze even kan helpen en zet de man een kop koffie voor. Om kwart voor acht staat het hele ontbijt klaar en heeft de chauffeur alle gelegenheid om rustig te eten voordat hij om half negen alweer moet vertrekken. Als ook het volgende (onbekende) gezicht aan het ontbijt verschijnt, is het nog geen half negen. “Negen uur?”, denk ik bij mijzelf. “Ja, ja, de volgende keer trek ik gewoon mijn eigen plan.” Terwijl mijn moeder en ik rustig nog een kop koffie drinken, stuur ik ook Lisa een berichtje. “Staan ze bij jou nog niet in de rij voor het ontbijt?” “Om zeven uur was de eerste er al”, krijg ik terug. “Gelukkig was Werner al op.” Ik moet lachen. Gelukkig is het de laatste dag. En gelukkig is iedereen heel vriendelijk.
De drie zussen Noëlle, Suzanne en Michelle zijn een B&B begonnen in Benialí in de provincie Alicante. Casa La Vall is hun droom en na drie jaar verbouwen is de B&B eindelijk klaar om bezoekers te ontvangen. Lees alles over de avonturen van hoofdzakelijk Michelle die ons op de hoogte houdt van wat er allemaal komt kijken bij een B&B in Spanje.
