Persoonlijk heb ik deze boom ooit in het echt gezien, toen ik op Gran Canaria werkte. Toen wist ik er niets van. Nu weet ik dat het om een zeer zeldzame boom gaat, die nota bene alleen op Gran Canaria voorkomt. Er wordt nu alles in het werk gesteld om de drakenboom van uitsterven te redden. We hebben het hier niet over zomaar een plant, maar over een uniek specimen van een soort die nergens anders ter wereld voorkomt.

De Dracaena tamaranae blijft voor velen een mysterie. Bijna niemand kent deze boom, maar toch telt elke seconde. Er staan er nog maar een handvol in het wild. Minder dan honderd, zeggen de onderzoekers. Sommigen fluisteren zelfs dat er nog maar dertig volwassen bomen overeind staan. Dat steekt.

"Toen ik die boom voor het eerst zag, voelde het alsof ik tegenover een levend fossiel stond dat zachtjes om hulp vroeg."

Deze bomen verschuilen zich in de diepe, kurkdroge ravijnen van het westen. Denk aan de omgeving van La Aldea of de ruige wanden van het Tamadaba-massief. Die afgelegen plekken hielden ze eeuwenlang veilig. Maar die isolatie werkt nu tegen ze. De hitte vreet aan de stammen. De extreme droogte houdt maar aan. De bodem onder hun wortels spoelt simpelweg weg.

Specialisten klauteren nu de hellingen op om in te grijpen. Ze vechten voor elke centimeter. Ze proberen vocht beter vast te houden en de grond rond de wortels te stutten. Het lijkt wel een operatie op de intensivecare. Eigenlijk is het dat ook. Elke beweging telt hier.

"Het gaat niet alleen om een plant, het gaat om een uniek stukje leven dat we door onze vingers laten glippen."

De tijd tikt genadeloos door. De natuur wacht op niemand. Als deze exemplaren het niet halen, verdwijnt er een stuk geschiedenis dat we nooit meer terugkrijgen. Maar kijk naar die inzet. Mensen geven niet zomaar op. Dat geeft hoop. We moeten blijkbaar vaker op de rand van de afgrond staan voordat we echt wakker schrikken. Wat verdwijnt er nog meer terwijl wij de andere kant op kijken?