Als je ooit regio’s als Galicië, Asturië of Cantabrië hebt bezocht in Noord-Spanje, dan ben je ongetwijfeld de hórreos tegengekomen. Ze staan daar namelijk al honderden jaren. Een beetje scheef, dat wel, maar ze weigeren om te vallen. In veel dorpen horen die hórreos er gewoon bij. De staat van deze monumenten is echter niet altijd opperbest. Maar de Spaanse overheid grijpt nu in; ze willen deze bouwwerken eindelijk de stempel van officieel cultureel erfgoed geven.
Kijk naar die houten schuren op hun stenen pootjes. Ze hielden het graan droog en de ratten buiten de deur. In plekken als Asturië en Galicië zie je ze overal op het land. Geen eentje is precies hetzelfde. Dat verschil maakt ze nu juist zo uniek.
“Schandalig eigenlijk: meer dan 25 jaar in Spanje en ik heb er nog nooit één in het echt gezien.”
Die erkenning gaat eigenlijk niet alleen over de balken en de planken. Het gaat om het verhaal. De manier waarop vaklui hun kennis deelden. Hoe zo’n ding het middelpunt van het dorp was. Dat leeft nog steeds. Dat menselijke karakter maakt deze hórreos echt.
Veel van die schuren rotten weg of staan leeg. De jeugd trekt naar de stad. Ze laten de boel de boel. Zo verdwijnt er langzaam iets unieks zonder dat we het echt doorhebben, meldt het nieuwsmedium eldiario.
“Het is meer dan alleen wat planken op palen; het is de ziel van het Spaanse platteland.”
Madrid wil dat tij nu keren. Die officiële status moet voor bescherming zorgen. Maar ook voor een stukje besef. Mensen moeten weer zien wat ze eigenlijk al die tijd al in hun achtertuin hadden staan. Een beetje trots kan geen kwaad.
