INTRO: Elke woensdag kun je ‘iets’ over het leven in Spanje en aanverwante onderwerpen verwachten van onze taalbegeleidster Cintha van Marrewijk. Een Spaanse gewoonte, een gebruik. Iets actueels, een verhaal of een miércoles de las palabrotas. Elke week een Spaanse verrassing van Cintha.

Hoe het ECHTE Spaanse dorpsleven je hart steelt en waarom Spaans spreken alles verandert

Volgende maand gaan Tomás en ik op reis met de camper. De oversteek van ons huis in Extremadura, provincie Badajoz naar Nederland, via een vriend in Barcelona, om precies te zijn Pineda de Mar. We maken een mooie lange rit van 2.400 km.

En onderweg ga ik precies zien wat ik je vandaag wil vertellen. En we nemen je natuurlijk mee op deze reis als je dat wilt. Gewoon klikken op volgen en je ziet alles. www.facebook.com/supergoedspaansleren of www.facebook.com/groups/gratisspaanselessen of www.instagram.com/cintha_supergoedspaansleren

Maar wat ik wil zeggen: Spanje is niet zomaar een land.

Spanje is een gevoel. Een manier van leven. Eén die je in Nederland niet zoveel meer tegenkomt. Eén die je misschien al jaren mist zonder dat je precies weet waarom. Laat me je meenemen.

Het dorp slaapt nooit echt

Als je voor het eerst in een klein Spaans dorpje aankomt, denk je misschien dat er niets gebeurt. Het is rustig. De straten zijn smal. Er staat een oude man op een bankje. Een vrouw boent haar stoepje.

Maar kijk dan nog een keer. Want onder die rust bruist het leven.

In Extremadura, in mijn dorp Los Guadalperales, zie ik het elke dag. De buurvrouw die even aanklopt met rode kool of prei uit haar tuin. De mannen die ’s morgens bij de bar staan, niet omdat ze drinken, maar omdat ze er gewoon zijn. Samen. De kinderen die buiten spelen terwijl de moeders samen kletsen. En iedereen let op elkaars kinderen.

Dit is het Spaanse leven. En het is een cultuur die heel lang geleden in Nederland ook nog bestond, maar nu bijna verdwenen is.

Vroeger in Nederland kende je je buren

En gelukkig zie ik het nog steeds wel hoor. In de kleinere dorpen. Maar het is wel verandert ten opzichte van vroeger.

Dat de buurvrouw gewoon binnenkwam. Dat je op straat bleef staan praten totdat je voeten pijn deden. Dat er altijd wel iemand thuis was bij wie je kon aankloppen als er iets was.

Die wereld bestaat hier nog in overvloed.

In de Spaanse dorpjes letten mensen op elkaar. Niet op een bemoeizuchtige manier, al wordt er natuurlijk wel over elkaar gepraat. Dat is ook onderdeel van de cultuur en eerlijk gezegd is het heerlijk. Je bent nooit alleen. Er is altijd verbinding.

De plaza, het plein in het midden van het dorp, is het kloppende hart. ’s Avonds na het eten en dat is laat, komen de mensen naar buiten. Kinderen rennen rond. Opa’s zitten op stoelen die ze zelf mee naar buiten hebben gebracht. Vrouwen praten met andere vrouwen.

Iedereen is er. Niemand hoeft ergens te zijn.

En voor het eten loopt iedereen even z´n rondje, el paseo. De middagwandeling om 19:00 uur. Het ritueel dat al honderden jaren bestaat en gewoon doorgaat. En je kunt aansluiten bij wie je maar wilt.

Eten is heilig

In Spanje eet je nooit alleen als je dat niet wil.

En je eet nooit snel. Ik loop wel eens over straat met een boterham in mijn handen en dan kijken ze me aan van ¨neem toch even rustig de tijd om te eten¨ En ze hebben gelijk.

De comida, de lunch, is het middelpunt van de dag. Scholen sluiten. Winkels gaan dicht. Kantoren stoppen. Want nu is het tijd voor eten. Voor familie. Voor samen aan tafel zitten en vertellen hoe de ochtend was.

Twee uur aan tafel is normaal. Drie uur is ook prima.

En dan is er nog de sobremesa. Dat is het moment na het eten, als de borden leeg zijn maar niemand opstaat. En zeker op zondag.

Want het gesprek gaat verder. De koffie wordt ingeschonken. Misschien komt er een klein glaasje. En je blijft zitten. Gewoon. Omdat het gezellig is. Omdat het leven niet hoeft te haasten.

Hier in Extremadura gaat het gewoon rustig aan, ontspannen. Vooral geen haast. Ik vind het geen wonder hoor dat mensen hier een mooie leeftijd bereiken. Ze leven zoals het leven bedoeld is.

Over elkaar lullen is een kunstvorm

Laten we eerlijk zijn.

Spanjaarden roddelen. Volop. Enthousiast. Met veel gevoel voor drama.

En het is geweldig.

Want roddelaars zijn geïnteresseerden. Ze willen weten hoe het met jou gaat. Wat je doet. Wie je bent. Waar je vandaan komt. Of je familie hebt en of je nog op reis gaat. Dat vragen ze natuurlijk alleen aan mij. Want de meeste van mijn dorpsgenoten blijven jaarrond in het dorp.

In mijn dorp weet iedereen alles van iedereen. Dat klinkt misschien als een nachtmerrie maar het voelt als een warm bad. Je bent nooit een nummer hier. Je bent een mens met een verhaal en dat verhaal interesseert mensen.

De Spaanse nieuwsgierigheid is geen schending van je privacy. Het is zorg. En ook de zorg voor elkaar.

En als jij Spaans spreekt, kom je in die wereld terecht. Dan word jij ook onderdeel van het gesprek. Dan vragen ze hoe het met jou gaat en met je familie. Dan word je uitgenodigd voor de verjaardag van iemands kind.

Dan staat er ineens een schaaltje met huisgemaakte chorizo voor je neus omdat de buurman er net een varken voor heeft geslacht.

Dat overkomt je niet als je alleen maar hola en gracias kent.

De bar is het hart van het dorp

Niet de kroeg zoals jij die kent.

De Spaanse bar is een café, een lunchroom, een vergaderzaal en een therapeutenpraktijk tegelijk.

Hier ontmoet je de bankmedewerker, de burgemeester die zijn koffie drinkt voor el desayuno. De schooljuf die haar tostada eet. De boer die zijn tweede café solo bestelt en daarna zijn dag begint. De gepensioneerde die commentaar geeft op het nieuws op tv, hardop, voor iedereen.

De barman kent jouw bestelling. Al na de tweede keer dat je binnenkomt.

En als jij Spaans spreekt, word je in tien minuten opgenomen in dat sociale weefsel. Ze vragen waar je vandaan komt. Ze vertellen over het dorp. Ze leggen uit waarom er fiesta is volgende week. Want feesten doen ze veel. Ze nemen je mee in hun leven.

Dat is het cadeau van de Spaanse taal.

Waarom 30 jaar terug zo voelt

Als ik door de smalle straatjes van ons dorp loop, voel ik iets wat ik niet makkelijk kan omschrijven.

Het voelt alsof de tijd hier langzamer beweegt. In het begin, zo´n 11 jaar geleden dacht ik wel eens, zo stom dat een feestdag die op zondag valt naar de maandag wordt geschoven. Maar inmiddels denk ik, ze hebben groot gelijk. Het leven moet gevierd worden. Feesten zolang het kan.

Alsof mensen nog weten wat echt belangrijk is. Niet de meetingagenda. Niet de to-dolijst. Maar de buurvrouw die haar huis en tuin schoon houdt en even een praatje maakt. De vrouw van de bakker die vraagt of je haar recept voor empanada wil proberen.

In Nederland rennen we. Hier wandelen ze.

En natuurlijk zijn er dingen waar ik me mateloos aan erger. Vooral aan de bureaucratie, permisos (vergunningen) die jaren duren. Ambtenaren die geen flikker uitvoeren. Echt af en toe raakt mijn geduld echt op. Maar ja wat heb je eraan? Je verandert niks. Ik kan toch geen cultuur die al honderden jaren bestaat veranderen? Dus beter meegaan met het ritme, genieten en je vooral niet druk maken.

En dit Spaanse leven, dat hoeft niet alleen voor mensen die in Spanje wonen. Want als jij op vakantie gaat naar Spanje en jij spreekt de taal, stap jij in die wereld. Niet als toerist. Als deelnemer.

Het verschil is enorm. En Spanjaarden delen supergraag hun kennis en vertellen wat je absoluut even moet zien als je toch in de buurt bent.

De oversteek naar Nederland

Volgende maand rijd ik dus van Extremadura naar Nederland via Barcelona. Ik ga het weer zien, dat verschil.

De drukte op de snelweg. De haast bij de kassa. De stilte tussen dorpsgenoten die elkaar niet kennen.

Ik ga het zien en ik ga het voelen. En dan ga ik ook voelen hoe blij ik ben dat ik hier in Extremadura woon. In een regio waar de tijd anders loopt. Waar mensen elkaar echt zien. Waar eten meer is dan benzine voor je lijf.

En ik ga je meenemen. Via mijn Algo de la vida video’s, via mijn verhalen, via alles wat ik onderweg zie en voel.

Want dit is ook jouw wereld als je Spaans spreekt.

Stap voor stap open je die deur. En dan staat er ineens een hele wereld voor je open die je nooit meer wil missen. Spreek Spaans DEZE Zomer, want dat is gelukkig mogelijk met mijn cursusmethode waar ik al 10 jaar mensen mee help.

Makkelijk en snel Spaans leren met SuperGoedSpaansLeren.nl: Baal jij ook dat je niet alles makkelijk kunt regelen in het Spaans? 25 jaar geleden leerde Cintha Spaans in 4 maanden. Dat is voor jou ook mogelijk: een NIEUWE, leuke lesmethode, waardoor jij in simpele stappen gegarandeerd Spaans praat in een korte tijd. MEER INFORMATIE.