Elke week nemen Pascal uit Nederland en Emma uit Spanje de lezers mee op hun avonturen als aankoopmakelaars en consultants van NoordSpanje in Noordwest-Spanje. In tegenstelling tot de meeste makelaars die zich richten op de populaire gebieden aan de Middellandse Zee, hebben Pascal en Emma van Noordspanje gekozen voor Asturië en León, plekken die voor veel Nederlanders en Belgen nog onbekend zijn.

Een dag na de overdracht kreeg ik een berichtje. Of ik wist welke verzekeraar het beste was. De beste is voor iedereen anders, maar ik gaf een paar namen door en legde uit welke dekkingen in Spanje gebruikelijk zijn. Een opstalverzekering, aansprakelijkheid en eventueel aanvullende dekking voor inboedel. Simpel en overzichtelijk.

Twee uur later volgde de volgende vraag. Wat als er schade wordt veroorzaakt door een losgeslagen geit? Ik legde uit dat dat waarschijnlijk onder de standaarddekking valt. Daarna stuurde ik de vraag door naar de verzekeraar. In het Spaans uiteraard. Vervolgens kreeg ik een antwoord terug dat ik weer naar het Nederlands vertaalde. Daarmee begon een proces dat achteraf gezien meer weg had van een internationale diplomatieke missie dan van een eenvoudige verzekeringsaanvraag.

Want elke vraag die het stel bedacht, kwam eerst bij mij terecht. Vervolgens vertaalde ik die naar het Spaans voor de verzekeringsmaatschappij. Daarna ontving ik een antwoord vol verzekeringsjargon dat ik weer moest omzetten naar begrijpelijk Nederlands. Soms had ik het gevoel dat ik niet langer aankoopmakelaar was, maar een simultaantolk gespecialiseerd in hypothetische rampscenario’s. Elk antwoord stelde gerust. Althans, voor ongeveer twintig minuten.

Nu begrijp ik best dat een huis kopen een grote stap is. Zeker als je emigreert of een tweede woning koopt in een ander land. Alles is nieuw. Andere regels, andere gewoontes en soms ook een andere taal. Dan wil je zekerheid. Maar er is een verschil tussen zekerheid zoeken en proberen elk denkbaar scenario uit te sluiten. Het leven heeft namelijk de vervelende eigenschap dat het zich niet altijd aan polisvoorwaarden houdt.

De verzekeringsmaatschappij werd ondertussen steeds actiever betrokken bij het proces. Eerst stuurde men een offerte. Daarna kwamen aanvullende documenten. Vervolgens ontstond er een e-mailwisseling (inmiddels was ik ertussenuit) die inmiddels waarschijnlijk dikker is dan de koopakte van het huis zelf. Ik vermoed dat de medewerker van de verzekeraar iedere ochtend met lichte tegenzin zijn inbox opende in de hoop dat het stel eindelijk tevreden was. Dat waren ze niet.

Want toen kwam de vraag over de waterleiding. Niet de bestaande waterleiding, maar een denkbeeldige lekkage die misschien ooit zou kunnen ontstaan in een leiding die mogelijk ergens onder een vloer liep die nog nooit problemen had gegeven. Vervolgens ging het over aardbevingen. Daarna over bosbranden. Toen over diefstal van tuinmeubelen.

Langzaam begon ik te vermoeden dat het niet echt om verzekeringen ging. De verzekering was slechts het zichtbare deel van een veel groter proces. Het huis was gekocht. De handtekeningen waren gezet. De verhuizing kwam dichterbij. Ineens werd een droom werkelijkheid. En met die werkelijkheid kwamen ook de onzekerheden.

Dat zie ik vaker bij mensen die een woning in Spanje kopen. Tijdens de zoektocht zijn ze vooral bezig met mogelijkheden. Zodra het huis van hen is, verschuift de aandacht naar risico’s. Plotseling vragen ze zich af of ze alles wel goed hebben gedaan. Of ze niets over het hoofd hebben gezien. Of er geen onverwachte problemen op de loer liggen. Eigenlijk zijn vragen over verzekeringen dan een veilige manier om grip te houden op een spannende verandering.

Op een dag belde ik het stel op. Niet om nog een verzekeringskwestie te bespreken, maar gewoon om te vragen hoe het met hen ging. Ze vertelden enthousiast over hun nieuwe buren, over wandelingen door het dorp en over de eerste barbecue in de tuin. Het klonk alsof ze het uitstekend naar hun zin hadden. “En hoe zit het nu met de verzekering?” vroeg ik voorzichtig. “Oh, die hebben we allang afgesloten,” antwoordden ze luchtig.

Sindsdien kijk ik anders naar dit soort trajecten. Natuurlijk help ik klanten graag met praktische zaken. Maar achter veel vragen schuilt geen gebrek aan informatie. Het zijn vaak vragen die voortkomen uit spanning, verwachtingen en de wens om alles goed te doen.

Het hoort misschien ook wel een beetje bij emigreren of een huis kopen in Noord-Spanje. Het is een grote stap. Een stap die soms spannend is, zelfs als je er ontzettend naar uitkijkt. Toch geef ik nieuwe kopers tegenwoordig altijd één advies mee. Regel een goede verzekering, stel gerust een paar kritische vragen en vertrouw op deskundigen wanneer zij antwoorden geven. Maar vergeet daarna vooral niet te genieten van het huis waarvoor je al die moeite hebt gedaan.

Want de kans dat ik nog eens een complete correspondentie over een geit moet vertalen is aanwezig. Maar de kans dat je prachtige jaren beleeft in Asturië of León is gelukkig nog veel groter.

Volgende keer meer! ¡Hasta la próxima!

Pascal en Emma zijn gepassioneerde aankoopmakelaars en consultants in het onvergetelijke Noord-Spanje, een verborgen parel voor veel Nederlanders en Belgen. Met hun bedrijf noordspanje.nl willen ze dromers en avonturiers begeleiden in hun zoektocht naar het echte Spanje, en hen helpen bij het realiseren van hun droomwoning, waar ze samen nieuwe herinneringen kunnen creëren.