INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

Bij het vallen van de duisternis arriveren we in Barbate, de eerstvolgende stad van betekenis. Groter en wat drukker dan bij de buren waar het leven iets rustiger leek. We parkeren op een zandterrein van vele voetbalvelden groot. Normaal zouden hier heel wat camperaars staan, maar niet vandaag. We zijn zelfs de enige en vragen ons af of het wel zo verstandig is om hier te blijven en de nacht door te brengen. Er is een alternatief, wat verderop is namelijk een betalende camperplaats voor dertien euro per nacht. Dertien, ongeluksgetal! Maar wanneer we in nauwelijks tien minuten tot driemaal toe een wit-groene Toyota Land Cruiser van de Guardia Civil zien op-en afrijden, besluiten we om het maar even na te vragen aan de agenten. Een vriendelijke agent, zoals wel vaker, begroet me meteen. Wanneer ik vraag of het toegelaten én veilig is om hier te blijven met de autocaravana, weet ik meteen hoe de vork in de steel zit. ‘Aquí nunca ha pasado problemas.’ We mogen gerust zijn. Geen antwoord in de zin van ‘het is in feite verboden om hier de nacht door te brengen’ of dat we naar de camperplaats zouden moeten verkassen even verderop. We besluiten dan ook maar te blijven en een kwartiertje later komt een andere camper met Spaans kenteken opgedraaid. Zijn we meteen niet meer helemaal alleen. We gaan een rustige nacht tegemoet zonder enige problemen.

‘s Morgens aan de ontbijttafel gaat de radio op en worden we er nogmaals op gewezen dat we wel heel dicht bij Afrika zitten. Ik ben wat verrast om zowel Frans, Spaans en Arabisch door elkaar te horen alsof het één en dezelfde taal is. De assistent van Google laat weten dat dit wel gebruikelijk is aan de andere kant van het water. Marokkaans Arabisch wijkt vaak af van de geschreven Arabische taal. Een mix van talen, nooit geweten. Mijn Arabisch beperkt zich dan ook tot Inshallah, Salam aleikum en natuurlijk habibi.

We bevinden ons in het Parque Natural La Breña y Marismas del Barbate waar zich een wandeltraject bevindt met de naam Sendero Europeo Arco Atlantico, een pad helemaal tot aan de kaap van Trafalgar. We doen er een stukje van tot de Torre del Tajo In de buurtervan bevinden zich vijftig meter hoge kliffen die doen denken aan de Portugese Algarve. Het is een leuk traject met nu en dan vergezichten over de Atlantische Oceaan en vrij zicht op de vuurtoren van Trafalgar, tussen dennen en over een meestal geharde zandbodem. Slechts heel af en toe lijkt het alsof je over het zand loopt van een strand, daar loopt het wat stroever. Naast mensen die de hond bij zich hebben, komen we verder bijna niemand tegen. Semi-desolaat.

Op de terugweg merk ik nu pas de muur op die hier werd opgetrokken speciaal voor het behoud van gierzwaluwen. Normaliter vind je hen terug in gaten en spleten langs de kliffen, maar steeds meer begonnen deze vogels ook urbanisaties op te zoeken. Het werk is niet meer dan twee kolommen met een brede dwarsligger waar hier en daar wat smalle spleten in werden voorzien. Stedelijke huisjes voor de gierzwaluwen. Naam van vogelverblijf: muro de los Vencejos. Ik denk meteen aan dat prachtige boek van Fernando Aramburu, Los vencejos (de gierzwaluwen). Alleen werd aan de Nederlandse vertaling een andere titel gegeven. Het tellen van de dagen. Intussen zitten wij aan dag 597 van onze reis, merk ik op onze Polarsteps…

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.