INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

De Pyreneeën laten we definitef achter ons en gaan opnieuw richting Zuiden. Zonder echt stops in te plannen reizen we verder onder het motto: ‘We zien wel waar het schip strandt.’ Zo komen we uit ergens in de buurt van Medinaceli. Volgens Google een dorp op het lijstje Los pueblos de más bonitos de España’ en … ‘Rarara’, laat ons nu net houden van dorpen met vermeldingen als dit. Voor dat andere “feestgebeuren” van het jaar waar dierengeweld bovenop de agenda staat, zou er om evidente redenen unaniem gepast worden. Verder wens ik daar dan ook niet over uit te weiden.

Net naast de toegang van het dorp bevindt zich een grote parking waar campers toegestaan zijn, iets wat we uitermate weten te appreciëren. Daarnaast een voetbalveld met dorre grasmat waar hooguit wat onkruid dat geen water hoeft boven de vlakte uittorent. Ik zou hier niet graag de voetballer zijn, want bij de eerste de beste ‘tackle’ haalt hij gegarandeerd zijn been open . En wat met mollen? Die moeten armen hebben als Popeye, willen ze hier een gang kunnen graven doorheen het oppervlak. Je begreep het al, de mat is hard, hard als beton.

Het dorp zelf heeft een middeleeuws centrum in de aanbieding en biedt daarbovenop nog eens een prachtig uitzicht op de vallei wegens zijn ligging boven op een steile heuvel. Vast daarom dat volkeren als Romeinen, Kelten en Moren zich hier ook al in en ver verleden hadden gevestigd. Colyne zwaait de deur open en gaat meteen op onderzoek uit, terwijl ik even geen zin heb in zon. In plaats daarvan neem ik plaats op een vrij bankje tegen een gevel uit het geweld van de niet te versmaden zon. Van hieruit bekijk ik alles wat vanop een afstand en merk zo op mijn manier hoe alles aan het dorp een zekere gelatenheid uitstraalt, net als haar inwoners. Mensen zitten er vaak gezellig te keuvelen op een bankje onder een afdakje net zoals ik. Barry ligt een tiental meters verder voor zich uit te staren, languit met zijn hele lichaam plat tegen de straatstenen gedrukt, zoekend naar de koelte die er nauwelijks te vinden is.

Een eenzaam kind schommelt er moederziel alleen heen en weer zonder toezicht van een wakende ouder. Wanneer een oud mannetje in de buurt van de schommel op de bank gaat plaatsnemen en even later met zijn hand tikt op de zitting, klimt het meisje de bank op en gaat braafjes naast hem zitten. Ik ben wat achterdochtig of misschien eerder alert, want wie laat zo’n jong kind alleen. Haar voetjes schommelen heen en weer alsof ze nog steeds op de schommel zit. Het meisje is namelijk nog zo jong dat het vast nog enkele jaren zal duren voor diezelfde voetjes, maar in andere schoentjes, de grond zullen raken. ‘Kennen ze elkaar?’ vraag ik me af.

Ik pleit schuldig te liegen mocht ik beweren mijn oren niet te spitsen om te luisteren wat er gezegd wordt. ‘Cómo te llamas?’ ’Adriana’, klinkt het braafjes. Meteen het begin maar ook het einde van een conversatie die er nooit echt aan zat te komen. Toch jammer dat we vandaag de dag ook maar enige argwaan koesteren tegenover vreemden die een praatje willen maken met een kind. Het zou niet mogen.

Stille minuten verstrijken, de zon blijft maar doorgaan, Barry languit, het duo jong en oud naast elkaar op de bank, nog steeds geen ouder te bespeuren. Het oude mannetje opnieuw: ’Cómo te llamas?’ Niet alleen haar naam, maar ook zijn eerder gestelde vraag blijkt hij vergeten te zijn. Het lijkt me toch wat, dat ouder worden…

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.