INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

Conil de la Frontera is verrassend, groter dan verwacht. Er was dan ook niet veel geschreven info terug te vinden over dit Andalusische dorp aan de Costa de la Luz. Want hier zijn we intussen aanbeland. Gedaan Costa del Sol, nochtans schijnt ook hier volop de zon. Toch vinden we het best maar vreemd dat er zelfs in sommige reisgidsen niets over gerept wordt. Misschien een ideetje voor de toekomst: ‘Ongekende pareltjes waar reisgidsen het niet over hebben…’

Conil is een wit vissersdorp, ‘un pueblo blanco’ zoals we ze reeds kennen. Toch voelen we hier een andere vibe wanneer we zijn smalle steegjes verkennen. Het lijkt een labyrinth, we kunnen alle kanten uit en botsen soms op een doodlopende witte muur. Geen bordje dat ons er op wijst, hooguit wat azuurblauwe bloempotten tegen de gevel. Soms twijfelen we of we verder omhoog moeten of kunnen. Wat bevindt zich om de hoek? Een witte muur? Een oud vrouwtje met pet op die van ver eerder een oud mannetje lijkt, zwaait naar ons. ‘¡Vamos! Puede pasar por aquí.’ We gehoorzamen en stappen omhoog richting het oude vrouwtje dat ook van dichtbij op een mannetje lijkt. Onder haar neus enkele lange snorharen, verder geen baardgroei. Ze praat graag, een viswijf zoals wij hen vaak noemen, zonder de pejoratieve bijklank. Ja, ze woont hier al haar hele leven en geniet van haar oude dag, vooral van de zon in haar steeg, vanop haar plooistoeltje aan haar voordeur. ‘Het oogt er hier heel netjes’, laat ik haar weten.
‘Natuurlijk, net de winterschoonmaak gehad.’  Wat dit precies inhoudt, is mij een raadsel, sneeuw ruimen zal het vast niet geweest zijn. De lege asbak op de stoep is niet van haar, maar van de kinderen, wanneer ze op bezoek komen. Ze is redelijk aan haar stoel gebonden, de straat afwandelen naar beneden kan ze enkel onder begeleiding van één van haar rokende kinderen. Het is waar wat men zegt. Een oude boom verplant men niet zomaar…

Op de muur om de hoek: ‘Bésame en este rincón.’ We moeten kussen en dit doen we dan gelijk. De kus gaat op de foto en wordt meteen geëvalueerd. ‘Opnieuw,’ zegt Colyne. Ik weet niet of ze het leuk vond of het resultaat niet bevredigend was. ‘Zet je bril maar op.’ Ik weet genoeg. Wat verderop wijst ze me plots op de riooldeksels in de straat. ‘Moet je hier eens kijken! Er staan wijnglazen op het deksel!’ Inderdaad. Meer dan vreemd dit.

In een volgend straatje wordt een fragment van een film geschoten. We mogen verder op de stoep, als we maar stilletjes zijn. Dit gaat lukken. Ik snap waarom men op dit uur van de dag deze straat heeft gekozen. Het avondlicht is perfect, de evocatie nog perfecter.

Het was onverwachts genieten van het witte vissersdorp met authentieke sfeer, vrijwaart van Duitse trekvogels en andere toeristen. Heel wat restaurants met goede reviews waar vaak borden tegen de gevel prijken waarop ze hun tonijngerechten aanprijzen. Sommige wonnen er een zelfs een prijs voor. Wist je trouwens dat men langs de kust van de provincie Cádiz zomaar een tonijnroute – la ruta del atún – kan volgen tijdens de maanden mei tot juni? Elk restaurant die eraan deelneemt, bereidt de vis op zijn eigen manier, een eigen signatuur. Dit lijkt ons wel iets. Het in de netten slaan van de blauwvintonijn gebeurt trouwens volgens een eeuwenoud spektakel, genaamd Almadraba. Met gespannen netten tussen boten, vangen ze de tonijnvissen. Een duurzame manier van visserij naar ‘t schijnt omdat een duiker in het water springt gewapend met een harpoen en enkel de volwassen exemplaren doodt zodat de kleinere de kans krijgen om de volwassen leeftijd te behalen. Deze Almadraba vindt plaats tussen april en juni, omdat net dan de migratie tonijnvissen van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee plaatsvindt om er te gaan paaien. Het is precies hier in de provincie Cádiz, vooral in Barbate, maar ook in Zahara de los Atunes, Tarifa en Conil de la Frontera, waar men voordeel haalt uit de smalle zeeëngte van de Straat van Gibraltar. Hier werd hun keuken dan ook helemaal in het teken gezet van de Almadraba tonijn, de ster van de lokale keuken. Elke goede huisvrouw zou een receptboek hebben zo dik als de geschiedenis van de meer dan duizendjarige visserij, de tonijn als protagonist.

Naast de vele eetplaatsjes, zijn er tal van gezellige bars en leuke winkels waarvan deze laatste jammer genoeg stuk voor stuk gesloten waren. Hadden we alleen aan onszelf te denken. Moeten we maar niet steeds op verkenning tijdens de siësta. We zullen het nooit leren…

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.