INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

¡Buenos días, chicos! Ik zit opnieuw achter het stuur en heb er zin in! Colyne & Bartje ook. Na een verdiende pauze aan de Costa del Sol om wat te ’resetten’,  kruipt het bloed heel af en toe waar het niet gaan kan. We trekken er even opnieuw op uit om de regio rond onze deur wat beter te verkennen. Noem het gerust een vakantie in een vakantie. Hoelang? Net zolang tot onze schoonmoeder/moeder hier met valies op de stoep staat om samen wat tijd door te brengen…

Kick-off van de trip: Algeciras. Spanje ontmoet Marokko. Beide landen nauwelijks door vijftig kilometer water gescheiden. Dit merk je aan deze stad in het Zuiden waar alles wel iets van Marokko lijkt te ademen. In stilte hoor ik Mr. Wilders schreeuwen: ‘Meer of minder?’ Maar een boodschap bij de stadsletters van Algeciras wijst er op dat het ook anders kan: ‘Una manera de hacer Europa’. Een voorbeeld van integratie en een harmonieuze samensmelting van twee culturen. Het kan.

Wanneer we een willekeurige straat inslaan, komen we terecht bij de overdekte markt, de Mercado Ingeniero Torroja. Een apart bouwwerk van buitenaf waar handelaars hun levenswaren aan de man proberen te brengen. Maar ook buiten de grenzen van deze overdekte markt, sluiten vele kraampjes de rangen. Er heerst een gezellige sfeer en door sommige taferelen voelen we ons meteen een beetje meer in Marrakesh dan in Spanje. Mannen op leeftijd met getaande huiden en volle, grijze snorren, nippend van een te klein kopje koffie. Hij wordt dan ook sterk gedronken. Gitzwart als teer. Anderen verkiezen een kopje thee dat nu en dan met de nodige elegantie bij wordt gevuld vanuit een zilveren kan met potsierlijke krullen. De geur van tabak. Een man klemt een sigaret tussen de lippen, nu en dan stijgt een wolk rook de lucht in. Mensen lopen ons voorbij, veelal beladen met tassen waar het loof van groenten of wat fruit bovenuit steken. Maar naast groenten en fruit, vind je er ook flink stukken vers vlees, kruidige worsten of hompen kaas …

Colyne vindt er zelfs een keramisch vaasje dat meteen de rugzak in mag. Ik loop er een Marokkaanse bakker binnen voor dat heerlijke brood, dun en rond. Enkele rijkelijk gesuikerde amandelkoeken gaan ook de zak in. Nooit zou je boodschappen mogen doen wanneer je honger hebt.

We pikken er een vrij tafeltje uit op een druk terras en trakteren onszelf op dos cafes con leche. De verse amandelkoeken moeten eraan geloven. Ze zijn zo lekker dat duimen en vingers erbij worden afgelikt of het lag aan de weelderige suiker die onze vingers deed kleven als secondelijm. Gentleman of niet, onze buurman steekt een sigaret op. Van bij de eerste trek, wordt er gehoest en moet de keel zo nodig geschraapt worden. Onopvallend maar niet helemaal, laat hij een fluim vallen tussen zijn voeten. Wat niet gewenst is, moet eruit. Na het opsnuiven van dit lokaal gebeuren, stappen we verder en slaan we nog wat vis in. Een halve kilo verse tonijn die bloedrood kleurt alsof we een stuk paardenvlees hebben meegekregen in plaats van de dure vissoort. Nou ja, duur? Cuatros euros por medio kilo valt heus wel mee, toch?

Verder is Algeciras ook nog bekend om iets helemaal anders. Even testen: ‘Wat zegt u nog de naam Paco de Lucía?’ De trouwe lezer weet dat ik het heb over de uiterst getalenteerde flamencogitarist die hier ooit in Algeciras het levenslicht zag. Een man met zoveel muzikaal talent die jaren later helemaal op zijn eentje een eigen twist zou geven aan het flamenco van toen. Kleine Paco was zo goed in wat hij deed en dit op een leeftijd waarbij hij de communiekleren nog moest aantrekken. Toen al gaf hij zijn eerste live-optreden op Radio Algeciras. Vanaf dat moment was hij niet zomaar de kleine Paco, maar de grote Paco de Lucia. Een muzikaal talent was in de maak.

Tussen de Mercado de Abastos en de haven staat postmortem een standbeeld van de man met gitaar die helaas te vroeg overleed. Naast deze eerbetuiging kan men in de straten van Algeciras een route afstappen waar sommige plaatsen enige betekenis hebben gegeven aan het leven en vooral de muziek van een groot muzikant.

De route heet: ‘la Ruta de Paco de Lucía’, wat had je anders verwacht.

Bij thuiskomst gaan we aan de slag met de bloedrode tonijn. Een minuutje bakken aan beide kanten, grijs van buiten, rood van binnen. De gebakken tonijn smelt op onze tongen. We spoelen door met Spa rood, de witte wijn blijft deze keer in de koelkast. Er moet opnieuw een stukje gereden worden. Ik vlieg terug achter het stuur en navigator Colyne loodst me feilloos naar de andere kant van de stad. Nauwelijks wat bochten en heuvels later zijn we op de plaats van bestemming. Daar waar reusachtige tankers varen en de Straat van Gibraltar twee zeeën splitst. Ook is hier het begin van El Parque Natural del Estrecho waar we vanaf het kustpad turen naar enorme containerschepen die nu nog groter lijken dan daarnet. We wandelen de resten van een achttiende eeuws fort voorbij en kijken nog wat naar de overkant. Het andere continent, Afrika waar we met wat verbeelding de ‘soek‘ van Tanger kunnen onderscheiden.

‘s Avonds moet het Marokkaanse brood er aan geloven. Ook de fles wit uit de koelkast. Er wordt kwistig gedipt in de pittige olijfolie extra vierge en geklonken met het glas. Want als er iets is wat we nog herinneren van op reis, is het dat wel. Klinken met dat glas, op Spanje, op ons, op het reizen en op al wat komen mag …

Salut!

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.