Het is bijna niet voor te stellen dat het wereldberoemde sprookje van ons koningspaar begon met een toevallige ontmoeting op een stoffig feestterrein in Sevilla, waar de vonk nu niet bepaald meteen oversprong. Precies zevenentwintig jaar geleden kruisten de paden van Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta elkaar tijdens de kleurrijke Feria de Abril, een avond die hun levens – en de Nederlandse geschiedenis – voorgoed in een heel andere plooi zou leggen.
Eerlijk is eerlijk: als je Máxima destijds had gevraagd wat ze van die blonde Nederlander vond, had ze waarschijnlijk haar schouders opgehaald. Ze was een succesvolle zakenvrouw in New York en genoot met volle teugen van het Spaanse feestgedruis. Willem-Alexander was daar ook, gewapend met een camera en een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Toen een gezamenlijke vriend hen aan elkaar voorstelde, was Máxima allesbehalve onder de indruk. Sterker nog, ze vond hem maar een matige fotograaf en had geen flauw idee dat ze met een toekomstige koning stond te praten.
Wat dit verhaal zo menselijk maakt, is het gestuntel dat volgde. Willem-Alexander probeerde indruk te maken op de dansvloer, maar laten we zeggen dat ritmegevoel niet direct zijn grootste talent was. Máxima, gezegend met die typische Argentijnse passie en directheid, lachte hem simpelweg uit. “You are made of wood,” riep ze hem plagend toe. Juist die spontaniteit en het feit dat ze hem niet op een voetstuk plaatste, schijnt de prins direct te hebben geraakt. Hij was gewend dat mensen voorzichtig met hem omgingen, maar deze vrouw was anders.
Na die bewuste avond in de Spaanse hitte liet de prins het er niet bij zitten. Hij bleef haar bellen en opzoeken, zelfs toen ze weer terug was in het drukke New York. Het is prachtig om te zien hoe een ontmoeting die begon met een “hij viel me niet echt op”, uitgroeide tot een diepe liefde. Máxima verhuisde later naar Brussel om dichter bij hem te zijn en de rest kennen we natuurlijk allemaal: het huwelijk in de Nieuwe Kerk, die ene traan bij de klanken van de bandoneón en hun leven nu met drie dochters: Amalia, Alexia en Ariane.
Het herinnert ons eraan dat zelfs de meest formele instituten vaak wortelen in iets heel basaals: twee mensen die elkaar tegenkomen op een feestje, een flauwe grap over slecht dansen en een vonk die pas later echt begon te vlammen. Sevilla zal voor hen altijd de plek blijven waar het allemaal begon, ver weg van protocollen en kroontjes.
