Het scheelde echt een haartje of we stonden binnenkort met z’n allen voor een dichte pomp in Spanje, maar gelukkig kunnen we opgelucht ademhalen. De grote staking die vanaf mei gepland stond, is op het allerlaatste moment van de baan geschoven. Na weken van touwtrekken en gesprekken die maar niet van de grond wilden komen, hebben de vakbonden en werkgevers elkaar eindelijk gevonden in een akkoord.
Je voelde de bui de afgelopen tijd al hangen. De sfeer bij de Spaanse tankstations was behoorlijk om te snijden, al merkten veel mensen daar in de praktijk niets van. Het personeel dat daar dag in dag uit staat, was er wel een beetje klaar mee. En geef ze eens ongelijk; als je altijd maar lange dagen maakt tegen een laag loon, raakt het geduld op een gegeven moment gewoon op. Aan de andere kant hielden de werkgevers de hand op de knip, bang voor te hoge kosten. Het was een klassiek gevalletje patstelling, waarbij niemand wilde wijken.
Achter gesloten deuren is er blijkbaar toch iets geknakt. Misschien was het de druk van de naderende deadline of gewoon het besef dat een landelijk platgelegde brandstofvoorziening voor niemand goed uitpakt. Hoe dan ook, beide partijen hebben wat water bij de wijn gedaan. Het voelt niet als een verpletterende winst voor één kamp, maar eerder als een deal waar iedereen mee door één deur kan.
De lonen stijgen eindelijk; dat is het belangrijkste punt waar de meeste focus op ligt. Het gebeurt niet in één klap, maar stap voor stap over een paar jaar verspreid. Zo krijgen de medewerkers wat meer financiële ademruimte zonder dat de pompstations meteen in de problemen komen. Het is een middenweg die voor nu de rust terugbrengt.
Ook de roosters gaan op de schop. Iedereen die weleens onregelmatige diensten draait, weet hoe zwaar dat op je sociale leven kan drukken. Vooral bij stations die dag en nacht open zijn, was de werkdruk soms niet meer te overzien. De nieuwe afspraken moeten ervoor zorgen dat de diensten eerlijker verdeeld worden. Of dat in de praktijk ook echt zo soepel gaat lopen als op papier, moet de tijd natuurlijk uitwijzen, maar het is een stap in de goede richting.
Voor de gewone automobilist is dit vooral een enorme meevaller. Stel je voor dat je op pad moet en nergens benzine kunt krijgen; dat had een enorme chaos veroorzaakt, niet alleen voor vakantiegangers, maar ook voor de bevoorrading van de winkels. Dat gevaar is nu gelukkig geweken.
Bij de vakbonden hoor je nu vooral een zucht van verlichting, al wordt er niet direct op de tafels gedanst. De werkgevers reageren zoals je van ze verwacht: nuchter en zakelijk. Het is zo’n typisch compromis waar niemand honderd procent gelukkig mee is, maar waar iedereen wel mee kan leven. En soms is dat precies wat er nodig is om de boel weer aan het rollen te krijgen.
