INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

Halfzes op een vrijdagavond. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor het betere Spaanse feest. Opgemaakte vrouwen die nippen van hun eerste glas witte wijn, koud geschonken waarbij condens van het glas druppelt. Een spoor van mannen ontbreekt, een onderonsje onder vrouwen. Niet één van hen draagt gekke kledij of is beschreven met zwarte stift. Een vrijgezellenavond is het dus niet. Bij een volgende bar zitten bijna uitsluitend mannen. Verkeerde bar gekozen, denk ik dan. Hier galmt de muziek al iets luider door de luidsprekers. Eén voor één hebben ze een biertje in de hand, echter iemand met een cola. Het kan ook een IceTea zijn. De verantwoordelijke bestuurder? Bob of hoe heet zo iemand in Spanje, misschien wel Carlos. Maar bierdrinkers dus in de meerderheid. Of dit hun eerste is, betwijfel ik. Het gaat er hier al wat luider aan toe dan bij de buren of misschien willen ze gewoon met hun stem boven de muziek uitkomen. De meeste bars zien er best gezellig en hip uit, iets wat me niet eerder was opgevallen. Sommige met zwart-witte tegels, postergrote prenten tegen de muren, hoge barkrukken en een houten bar in het midden waar men rondjes kan om lopen, maar niemand die dit zou willen doen. Het volume staat hier net van pas, niet te stil om ongemerkt mee te kunnen neuriën en niet te luid om in elkaars oor te hoeven schreeuwen. Opwarmvolume. Maar Spanjaarden houden van bloemetjes, vooral om ze buiten te zetten. We verwachten dan ook een onrustige nacht, geparkeerd op nauwelijks tweehonderd meter te voet van Plaza del Pijo, het pleintje met de bars en bovendien een bar/resto op de camperplaats.

Voor ons geen bier of feest, wij wandelen terug naar onze camper. Barry maakt ondertussen kennis met een eenzame Bodeguero, een Andalusische hond die wat wegheeft van een Jack Russel op hoge pootjes. Intussen trekt een oude Fiat Panda zich de helling op. Hij redt het maar net.

We hebben een klein ommetje gedaan om hier in Benalup Casas Viejas de nacht door te kunnen brengen op hun officiële camperplaats. Niets meer dan dat. Wie graag wandelt, kan de Ruta Casas Viejas doen. Speciaal voor wie graag oude huisjes wil kijken, ook wat foto’s van eerdere gebeurtenissen voor sommige van die huizen.

Om halféén dropen ze af, de feestvierders. Al bij al niet zo onrustig als gedacht. De volgende morgen rijden we door tot bij het park naast onze deur, het prachtige Parque Natural Los Alcornocales met zijn adembenemende bergen en uitgestrekte valleien. Een uniek stuk natuur waarover men het blijkbaar niet helemaal eens blijkt te zijn over zijn omvang. Sommige beweren dat dit het grootste kurkeikenbos is van de wereld, andere bronnen zijn iets bescheidener en houden het bij Europa. In ieder geval nog steeds indrukwekkend genoeg om het park te bezoeken. Opnieuw treffen we er kurkeikenbomen aan waar de kurklaag van het onderste gedeelte van de stam ontbreekt, als broekspijpen van dagjesmensen die voor de helft werden opgetrokken om voetje te baden in de branding van de zee. Een park nauwelijks op zestig kilometer gelegen van onze thuishaven, maar waar je toch nog steeds een anderhalf uur over doet om het te bereiken. Wat ons al eerder verbaasde, gebeurt opnieuw tijdens de rit ernaartoe. Het landschap is zo divers dat we ons helemaal niet meer in Andalusië wanen, toch niet in het stereotiepe beeld dat wij ook van deze zuidelijke regio hadden. Ontelbare bergen, overal groen, kuddes koeien, bleitende geiten en blatende schapen. Eerder landschappen van het noorden van Spanje.

Het hoogste punt van Alcornocales ligt op net geen 1100m, el Pico de Aljibe. Laten we daar naar toe gaan. Maar eerst is het tijd voor wat gastronomie. Kaas, worst en zoete lekkernijen. Want wie deze specialiteiten niet heeft geproefd, is hier niet geweest. Payoyo kaas hadden we al geproefd in Grazalema, maar dit keer halen we hem bij Queseria El Gazul. Een vermaarde kaasmakerij met winkel waarvan hun kazen reeds meer dan vijftig internationale prijzen in de wacht wisten te slepen. Op de koop toe verkoopt men 5L-bidons extra-vierge olijfolie vanuit Algodonales met een pikante toets én het lekkerste, traditionele gebakje van Medina-Sidonia, de alfajores. Een gebak dat waarschijnlijk zijn oorsprong heeft gekend bij de Moren, maar waar men reeds in de achtste eeuw zijn eigen draai heeft aangegeven. Worstachtige gebakjes in een papiertje gewikkeld als ware het een caramel. Amandelen, honing en heel wat sterkmakende specerijen zoals kruidnagel, anijs en kaneel. We zijn er gek op!

Bij het verlaten van de kaaswinkel, spring ik nog even bij de buren binnen om een stuk ‘saussice’ in te slaan, alleen hier heet dit salchichón. Een mengeling van vlees waar bovendien stukjes geitenkaas in zijn verwerkt. Helemaal tevreden stap ik terug de auto in en we begeven ons naar het toerismebureau voor wat extra info over de mogelijkheden van het park. Een vriendelijke dame stopt er ons een kaart in de hand met alle mogelijke wandelingen en markeert haar aanbevelingen fluo. Toch wordt het de hike naar El Pico del Aljibe, de hoogtse. Een wandeling hoofdzakelijk door bos, maar wat wil je in het grootste kurkeikenbos van wie weet wat dan ook. Barry blijft deze keer aan de riem en gelukkig maar, vele modderbaadjes op het pad. Daarom wijken we nu en dan wat af van het pad. We moeten wat doornen en prikkels trotseren. Op de top volgt een praatje met wat mensen uit de streek, er werden zelfs telefoonnummers uitgewisseld. Leuk hoe vlug mensen het goede in elkaar zien.

Op de terugweg zien onze benen er net zo gehavend uit alsof we strijd hebben geleverd tegen een troep hongerige katten. Mijn maag laat intussen ook van zich horen en mijn gedachten dwalen af naar de zak vol lekkers die in de camper op ons ligt te wachten. Als dit geen motivatie is!

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.