INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

Zachtroze schelpen op een poedersuikerstrand. Ze lijken wel haarfijn beschilderd door de vingers van een zeemeermin met te veel vrije tijd. De zon breekt door de hemel en de rustige zee neemt stukje per beetje wat meer land in om het straks bij eb terug af te staan. Een zinloze operatie lijkt het wel, het spel van geven en nemen als in de beste relatie.

We staan met de blote voeten in het zand, de schoenen in de hand. Playa de Bolonia, een breed strand maar vooral bekend om zijn impressionante duinen. Kijk recht naar zee en aan je rechterhand zie je de molshopen reeds liggen. Het spel van de wind die speelt met zand en zo duinen vormt die er elke dag wat anders uit kunnen zien. Opnieuw de natuur aan het werk als kunstenaar, het zijn vaak de mooiste werkjes. We stappen er naar toe langs de branding. Onze voeten zakken wat dieper in het natte zand waar een volgende golf elk spoor van onze aanwezigheid alweer doet verdwijnen. Op datzelfde strand liggen achtergelaten sloepen vastgeankerd met touwen alsof de kleine invasie van Normandië hier net iets eerder heeft plaatsgevonden. De vredige versie dan, zonder wapens. Nog voor we de duinen van Bolonia bereiken, lopen we een archeologische site voorbij. Oude Romaanse resten in de diepte, het Teatro Romano de Baelo Claudia, Romeinse periode 2e eeuw vC. Ooit was dit het centrum voor het zouten van vis. ’Hoe komt men daar na al die tijd eigenlijk ooit nog achter?’ vraag ik me soms af. Elke Europeaan mag gratis binnen, niet-Europeanen betalen anderhalve euro. Een vleugje discriminatie…

Binnen het kwartier bereiken we de duinen. De flanken zijn egaal glad alsof ze met een reusachtig plakmes werden afgestreken, daarachter verschijnen de eerste rimpels. Wanneer we er overheen lopen, zakken we vaak tot onze knieën in het koude zand. Weg perfecte kunst, het is om zeep. Maar hoe apart oogt dit hier wel allemaal niet? Afrika oogt binnen handbereik, maar dan ook weer niet helemaal. Toch lijkt het alsof we met onze voeten reeds in de Sahara staan. De warmte van de zon deed de wolken reeds verdampen, maar een deken van mist bedekt nog steeds de piekjes aan de kust van Marokko. Een spel van licht en donker die bergen weergeeft als silhouetten op een mooi schilderij.

Barry is door het dolle heen. Hij rent, crosst, hijgt en begint opnieuw. Het doet me denken aan hoe graag ik als kind samen met broer en zus in de duinen speelde op de grens van Zeebrugge en Wenduine. We klommen naar boven om dan de duin af te lopen met reuzenstappen, we sprongen van metershoge richels. Onbevreesd zoals kinderen het betaamt. Het liep steeds goed af. Barry maakt nét geen koprol, hij vindt het allemaal best oké.

Naast enkele andere wandelaars zoals wij, zien we geen levende ziel, geen surfer noch zonnebader. Maar dit is naast de vogeltjes die zich hier nu en dan laten zien. Niet in de lucht, maar op de grond. Ze trippelen heen en weer dichtbij de branding op die smalle pootjes van hen. Ze hebben honger en zijn op zoek naar kleine zeediertjes. Het zijn de drieteenstrandlopertjes. Allemaal missen ze een teentje, eentje minder dan hun soortgenoten die liever vliegen dan rennen. Maar dit lijkt hen niet te deren. Misschien lopen ze net daarom wel sneller dan hun soortgenoten met een teentje meer. Het is een lust om hen bezig te zien, ze lijken niet echt, maar eerder van die dingetjes die je met een touw uit hun gat op gang moet trekken om dan los te laten tot ze stilvallen. Alleen, stilvallen doen ze niet. Ze blijven gaan, net zoals wij….

Na de duinen van Bolonia volgt Zahara de Atunes. Daarvoor dienen we eerst een stukje te rijden. Zahara de Atunes is een plaats genoemd naar de vis die men hier naar boven haalt. Een dure vis, de tonijn. In het dorpje is het asfalt beschilderd met enorme blauwe exemplaren alsof de straten er letterlijk mee bezaaid lijken te liggen. Ook hier niet veel volk tijdens het laagseizoen. De middenstand doet zelfs geen moeite, de deuren zijn op slot. ‘Vacaciones. Volveremos en marzo,’ staat op een bordje achter de deur te lezen. Best een lange vakantie tot in maart, durf ik te stellen, maar wie zijn wij?

Het dorp staat intussen al lang niet meer bekend om zijn royale tonijnvangst, maar wat moest men anders op de straten schilderen? Duitsers? Neen, daar vernoemen ze dan maar een strand naar, ‘Playa de los Alemanes’. Want die trekken hier zo graag naar toe. Talrijke Duitsers die hier telkens opnieuw neerstrijken als trekvogels op zoek naar de zon. Intussen werden ook buiten de oude stadskern en wat verder in de buurt tal van nieuwbouwprojecten opgetrokken om deze trekvogels te huisvesten. Luxe-nesten.

Waarschijnlijk hangt er een ander sfeertje tijdens het hoogseizoen, maar nu lijkt het me vooral een dorp op slot. Misschien een reden om nog eens terug te komen voor een totale beleving,  met een stukje vers gevangen tonijn op ons bord…

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.