Steeds meer Spanjaarden kopen een waakhond zoals de cane corso of de dobermann, soms voor 15.000 euro. Toch behandelt de Spaanse wet zo’n dier precies hetzelfde als een poedel.

Het Spaanse nieuwsmedium Xataka beschrijft hoe de klassieke waakhond aan een opmars bezig is in Spanje. Rassen als de cane corso, de Belgische mechelaar (malinois) en de dobermann verhuizen massaal naar gewone gezinswoningen van de middenklasse. Voetballers, topsporters en influencers showen hun imposante honden op sociale media, en dat versnelt de trend nog eens.

Wat al die kopers gemeen hebben, is het motief: angst voor inbraak, intimidatie en onveiligheid in het algemeen. Het gaat bovendien om honden die níét op de lijst van gevaarlijke rassen staan. Wie er een wil, kan er zonder enige bijzondere procedure een aanschaffen.

Wie koopt deze honden, en waarom?

Volgens cijfers van de Real Sociedad Canina de España (de Koninklijke Spaanse Hondenvereniging) groeien de cane corso en de dobermann het hardst in de registers. Twee fokkerijen bevestigen dat beeld: het Catalaanse X-Man en het Madrileense Los Guardianes. Diezelfde organisatie waarschuwde eerder dat veel klassieke Spaanse hondenrassen juist dreigen te verdwijnen door een gebrek aan registratie.

De prijzen lopen flink op. Afhankelijk van het trainingsniveau en de stamboom betaalt men tussen de 2.000 en ruim 15.000 euro. De eigenaar van X-Man noemt voor zijn cane corso’s een prijs van 6.500 tot 15.500 euro. Daar komen nog kosten bij voor onderhoud, dierenarts, verzekering en doorlopende training. Een investering die niet voor iedereen is weggelegd.

Wat zegt de Spaanse wet eigenlijk?

Hier zit de kern van het verhaal. Omdat deze rassen niet voorkomen op de lijst van Perros Potencialmente Peligrosos (Potentieel Gevaarlijke Honden), gelden er geen aanvullende eisen. Geen vergunning, geen verplichte cursus, geen psychotechnische test. Een cane corso van 45 kilo, getraind om te bewaken, heeft formeel exact dezelfde verplichtingen als een schoothondje.

Spanje kent overigens geen verboden rassen, maar wel die PPP-lijst met strengere regels voor onder meer de pitbull en de rottweiler. Er ligt al jaren een wetsvoorstel om die lijst te schrappen en voortaan naar het individuele gedrag van een hond te kijken. Hoe het in andere landen zit, beschreven we eerder toen Duitsland teckels wilde verbieden.

Geldt er een verzekeringsplicht?

In theorie wel. Sinds de nieuwe dierenwelzijnswet (Ley 7/2023 de Bienestar Animal) moet elke hondenbezitter een seguro de responsabilidad civil (aansprakelijkheidsverzekering) hebben, ongeacht het ras. Het probleem: het uitvoeringsbesluit met de minimumbedragen is nog altijd niet goedgekeurd, en standaardpolissen sluiten honden die getraind zijn om te bijten meestal uit. Voor Nederlanders en Belgen die hun hond meenemen of in Spanje een waakhond aanschaffen, is dit dus oppassen geblazen: een polis dekt zo’n dier lang niet altijd.

Klopt het gevoel van onveiligheid met de cijfers?

Uit het jaarlijkse criminaliteitsoverzicht van het Ministerio del Interior (Ministerie van Binnenlandse Zaken) blijkt dat de klassieke criminaliteit in Spanje al jaren daalt. Wat wél stijgt, is cybercriminaliteit, en daar helpt geen enkele mechelaar tegen.

Socioloog Luis García Tojar plaatst de aankoop van waakhonden in hetzelfde rijtje als antikraakalarmen en de stortvloed aan true crime op streamingdiensten. Door de constante media-aandacht overschatten mensen hoe vaak misdaad voorkomt. We zien iets vaak, dus denken we dat het ook vaak gebeurt.

Hoe pakken andere landen dit aan?

Spanje staat niet alleen. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal cane corso’s tussen 2015 en 2023 vervijfvoudigd. In de Verenigde Staten groeit de vraag naar werk- en beschermhonden sinds de pandemie gestaag.

Duitsland is strenger. In Beieren geldt de cane corso als gevaarlijk ras, met verplichte toestemming, een karaktertest en een specifieke verzekering. De dobermann valt in meerdere deelstaten onder beperkende regels. Bij fokkerij Los Guardianes filtert men kopers en is een eigenaarscursus onderdeel van de aankoop. Een ethische keuze, maar volledig vrijwillig. Het werkelijke risico zit zelden in de hond zelf, maar in de baas die niet weet wat hij in huis haalt.