Vraag aan een kind wat het later wil worden, en het antwoord is (of was) vaak dierenarts. Maar wie denkt dat werken met dieren vooral leuk en dankbaar is, komt later bedrogen uit. Achter de schermen groeit de druk op dierenartsen in Spanje snel. Lange dagen, emotioneel zware beslissingen en een constante verantwoordelijkheid eisen hun tol, zelfs bij mensen die ooit vol overtuiging voor dit beroep kozen.

Het beeld van de vrolijke dierenarts die puppy’s en kittens helpt, klopt maar deels. In de praktijk draait het werk vaak om complexe medische gevallen, spoedsituaties en gesprekken met bezorgde of soms gefrustreerde baasjes. En daar komt nog iets bij: de sector kampt al langer met personeelstekorten, waardoor de werkdruk alleen maar verder oploopt.

Volgens cijfers die in het artikel van het nieuwsmedium 20minutos worden aangehaald, ervaart een groot deel van de dierenartsen symptomen van stress en mentale uitputting. Het gaat niet om een kleine groep. Wie de cijfers bekijkt, ziet meteen iets opvallends: burn-out komt opvallend vaak voor binnen deze beroepsgroep, en dat begint steeds jonger.

Het probleem zit niet alleen in het aantal werkuren. Het zijn juist de emotionele pieken en dalen die zwaar wegen. Denk aan het moeten inslapen van dieren, het omgaan met verdrietige eigenaren of het maken van lastige keuzes wanneer behandelingen niet aanslaan. Dat soort momenten stapelen zich op, dag na dag.

Daarbovenop speelt ook de waardering een rol. Veel dierenartsen hebben het gevoel dat hun werk wordt onderschat. Er leeft nog altijd het idee dat diergeneeskunde minder complex of minder belangrijk is dan andere medische beroepen. Dat gevoel knaagt, zeker als het salaris en de arbeidsvoorwaarden daar niet echt tegenop wegen.

Het artikel van 20minutos wijst ook op een groeiend bewustzijn binnen de sector zelf. Er wordt steeds vaker gesproken over mentale gezondheid en het belang van ondersteuning. Sommige klinieken proberen al veranderingen door te voeren, zoals betere werktijden of psychologische begeleiding. Toch lijkt dat voorlopig niet genoeg om het probleem echt te keren.

Voor veel dierenartsen blijft het een lastig evenwicht. De liefde voor dieren en het vak is er nog steeds, maar die alleen blijkt niet altijd voldoende. Steeds vaker rijst de vraag hoe lang dat vol te houden is zonder dat het ten koste gaat van henzelf.