Meer dan 600.000 Spanjaarden combineren momenteel twee of meer banen: een historisch record. De woningcrisis, met huurprijzen die in een jaar tijd met bijna 9 procent stegen, dwingt steeds meer werkenden tot extra werk om de eindjes aan elkaar te knopen.

Dat meldt de krant La Vanguardia op basis van de meest recente cijfers van de Encuesta de Población Activa (EPA, de officiële Spaanse arbeidsenquête). Het fenomeen heeft een naam: pluriempleo of het combineren van meerdere banen. En 2026 is het jaar waarop dat een nieuw historisch hoogtepunt bereikte. Bijna 3 procent van alle werkenden in Spanje heeft op dit moment meer dan één dienstverband. Dat klinkt misschien bescheiden, maar de stijging is al vier jaar lang ononderbroken.

Wie zijn het? Het profiel is breder dan je zou denken. Vrouwen zijn oververtegenwoordigd, met name zij die deeltijdcontracten combineren. De sector dienstverlening staat bovenaan, maar ook onder hoger opgeleiden (consultants, docenten, zorgprofessionals) neemt het verschijnsel toe. De rode draad is steeds dezelfde: één salaris is niet meer genoeg om de woonlasten te dragen.

Waarom is wonen in Spanje zo duur geworden?

Wonen in Spanje is begin 2026 met meer dan 20 procent duurder geworden vergeleken met een jaar eerder. De gemiddelde prijs van een bestaande woning ligt nu rond de 2.900 euro per vierkante meter; de sterkste stijging in twintig jaar. In Madrid en op de Balearen loopt dat al op tot boven de 5.000 euro. Ook de huurmarkt biedt weinig soelaas: een gemiddeld appartement van tachtig vierkante meter kost al zo’n 1.150 euro per maand. Voor veel Nederlanders en Belgen die in Spanje wonen of er een tweede huis zoeken, zijn dit herkenbare getallen.

Huren in Spanje kost gezinnen gemiddeld al bijna 40 procent van het inkomen, terwijl economen de grens van financiële gezondheid doorgaans op 30 procent leggen. In 48 van de 50 Spaanse provinciehoofdsteden is huren inmiddels duurder dan kopen, maar kopen is voor veel mensen al helemaal geen optie meer.

Lonen stijgen, maar de koopkracht niet

Het minimumloon ging per 1 januari 2026 omhoog naar 1.221 euro bruto per maand. Het gemiddelde salaris in Spanje steeg in 2025 naar 2.530 euro bruto per maand, een stijging van 4 procent. Maar die cijfers verhullen de werkelijkheid van veel huishoudens: de inflatie van de afgelopen jaren heeft een groot deel van die salarisgroei weggevreten. Voor werknemers in de midden- en lagere inkomensgroepen is een tweede baan daardoor een steeds logischere strategie geworden om het woonbudget te dekken.

Wie zoekt een tweede baan, en waarom?

De opkomst van thuiswerken en digitale diensten speelt een grote rol. Professionals die op afstand werken, wijden hun extra uren aan advieswerk, online onderwijs of freelanceopdrachten. Dat verklaart waarom het pluriempleo ook onder goed betaalde werknemers groeit: voor hen is de tweede baan een bewuste keuze om koopkracht op peil te houden.

Maar voor een andere, grotere groep is de situatie minder vrijwillig. Steeds meer huurders in Spanje kunnen hun huur niet meer betalen: de gemiddelde huurachterstand loopt inmiddels op tot zeven maanden. Wanneer het tweede werk voortvloeit uit economische noodzaak, hangt het nauw samen met precaire werkomstandigheden. Vakbonden waarschuwen voor lange werkdagen en een hoger risico op burn-out.

Positief voor de sociale zekerheid, maar niet voor iedereen

Er zit ook een keerzijde aan de huidige situatie die minder aandacht krijgt. Wie meerdere contracten heeft, betaalt ook meerdere keren premie aan de Seguridad Social (sociale zekerheid). Dat is goed nieuws voor de pensioenpot, en Spanje kan die inkomsten goed gebruiken, want de pensioenbijdragen op de loonstrook zijn dit jaar al omhooggegaan.

Wat doet de overheid?

Het kabinet presenteerde het Plan Estatal de Vivienda 2026-2030 (Nationaal Woningplan), een investering van zeven miljard euro gericht op meer sociale huurwoningen en betere bescherming van huurders. Critici stellen dat de maatregelen te traag gaan en te weinig woningen opleveren. De huurmarkt vertoont ondertussen een opvallende verschuiving: het aanbod van tijdelijke huurwoningen groeit hard, terwijl de permanente huur juist krimpt. Dat maakt de situatie voor mensen die langdurig zekerheid zoeken er niet makkelijker op.

Of het recordaantal mensen met meerdere banen een tijdelijk verschijnsel is of een structurele nieuwe norm, hangt volledig af van hoe snel de woningmarkt tot rust komt, en dat lijkt voorlopig niet het geval.