Wat begon als ontevreden gefluister in de gangen van ziekenhuizen, is nu veranderd in een luid protest dat je niet meer kunt negeren. In de straten van verschillende Spaanse steden zie je overal witte jassen. Geen artsen die aan het werk zijn, maar dokters die laten horen dat de rek er nu echt uit is. Voorbijgangers kijken even op van hun telefoon en zien de spandoeken, en je voelt aan alles dat er iets groots aan de hand is.

Artsen staken van 27 tot en met 30 april. Het is de derde keer dat er gestaakt wordt, want de dagen zijn te lang en de wachtkamers zijn vol. Dit gaat verder dan alleen klagen over drukte; er zijn te weinig mensen om het werk te doen. Veel artsen zeggen dat ze hun werk niet meer veilig kunnen uitvoeren. Ze maken zich zorgen om hun situatie, maar zijn vooral bang dat de patiënten de gevolgen daarvan ondervinden. Als je moe bent, kun je niet de zorg geven die iemand verdient.

Achter gesloten deuren proberen de artsen en de overheid al een tijdje tot een oplossing te komen. Maar laten we eerlijk zijn: die gesprekken hebben tot nu toe bitter weinig opgeleverd. Wie goed oplet, ziet dat het vertrouwen aan beide kanten volledig is weggeëbd. Het voelt een beetje als twee mensen die wel tegen elkaar praten, maar elkaars taal niet meer spreken. Dat zorgt voor een hoop frustratie op de werkvloer.

Het zijn niet alleen jonge artsen die nieuw zijn, maar ook ervaren specialisten die zich uitspreken. Ook de artsen ervaren een dilemma, maar voelen dat ze geen andere keuze hebben. Dit is hun manier om een grens aan te geven. Er wordt al discreet gesproken over nieuwe acties als er snel niets verandert.

De komende dagen en weken gaan we zien hoe dit afloopt. De politiek zegt wel dat ze willen praten, maar echte toezeggingen of extra budgetten zien we nog niet. Ondertussen houden de vakbonden de druk er vol op. Het is overduidelijk dat dit verhaal nog een staartje krijgt.