Het is een beeld dat we steeds vaker zien, maar waar we eigenlijk maar moeilijk aan wennen: dertigers die nog steeds in hun oude slaapkamer bij hun ouders slapen. Het is geen bewuste keuze voor de gezelligheid of de gratis wasservice, maar pure noodzaak. Als je naar de cijfers kijkt, schrik je best wel; ruim twee op de drie jongeren onder de 35 krijgen het simpelweg niet voor elkaar om de deur uit te gaan. Dat zegt eigenlijk alles over de wereld waarin we nu leven.

Loop een willekeurige stad in en praat met een twintiger of dertiger. Het verhaal is bijna altijd hetzelfde. Ze dromen van een eigen plek, een bank die ze zelf hebben uitgekozen en een sleutel die alleen van hen is. Maar de rekensommetjes komen nooit uit. De prijzen van huizen vliegen de pan uit, terwijl de salarissen een beetje achterblijven. Voor meer dan een derde van deze groep blijft die eigen voordeur een verre droom.

Kijk naar steden zoals Madrid of Barcelona. Daar is het helemaal raak. De huur is daar inmiddels zo bizar hoog dat je bijna een wonder nodig hebt om iets te vinden. En als er dan eens iets vrijkomt? Dan sta je in de rij met honderd anderen. Verhuurders vragen de hoofdprijs en gooien de deur dicht als je geen dik contract of een flinke zak met spaargeld hebt. Het voelt soms als een wedstrijd die je al verloren hebt voordat je begint.

Het meest frustrerende is misschien wel dat een goede baan tegenwoordig niks meer garandeert. Vroeger was het simpel: je werkt hard, je verdient geld en je koopt of huurt een huis. Die vlieger gaat niet meer op. Er zijn genoeg mensen met een prima inkomen die nog steeds elke avond bij hun ouders aan tafel schuiven. Niet omdat ze niet zelfstandig willen zijn, maar omdat ze anders aan het eind van hun geld nog een heel stuk maand overhouden.

Dit doet natuurlijk iets met je. Je stelt dingen uit. Samenwonen, trouwen, misschien wel kinderen krijgen; het komt allemaal op een laag pitje te staan. Je kunt moeilijk aan een gezin beginnen als je nog op je tienerkamer woont. Het fundament ontbreekt gewoon. Mensen willen wel vooruit, maar ze staan vast in de wachtkamer van het leven. De frustratie bouwt zich op, en geef ze eens ongelijk. Er wordt veel gepraat over meer bouwen en betaalbare woningen, maar in de praktijk zie je er weinig van terug. Beleggers kapen de leuke plekjes weg en de nieuwbouw komt maar traag op gang. Starters trekken keer op keer aan het kortste eind.

Voorlopig zit er voor velen niks anders op dan te blijven zitten waar ze zitten. Het ouderlijk huis is geen tijdelijk station meer, maar een parkeerplaats voor onbepaalde tijd. Het is verre van ideaal, maar voor nu is het de realiteit waar deze generatie mee moet dealen.