INTRO: Elke woensdag kun je ‘iets’ verwachten van onze taalbegeleidster Cintha van Marrewijk. Zij heeft de afgelopen twaalf maanden 300 gratis lessen Spaans geschonken aan alle lezers van SpanjeVandaag, maar nu is het tijd om iets over het leven in Spanje en aanverwante onderwerpen uit te leggen. Een Spaanse gewoonte, een gebruik. Iets actueels, een verhaal of een miércoles de las palabrotas. Elke week een Spaanse verrassing van Cintha.
De afgelopen tien jaar heb ik duizenden mensen online gesproken. Via mail. In de community. Tijdens LIVE Spaanse lessen. Onder reacties van video’s. Ik zie hun enthousiasme. Hun twijfel. Hun dromen. Hun angsten.
En weet je wat mij altijd raakt?
Het enorme verschil in hoe mensen naar hun leven kijken.
Ik ben pas 91 jaar
Ik word oprecht blij als ik een mail krijg van iemand die schrijft dat hij of zij 91 jaar is en dat het nu toch echt tijd wordt om Spaans te leren spreken. Heerlijk. Dat soort mensen die vol in het leven staan op zo’n prachtige leeftijd.
Of iemand van 74 die me vertelt dat ze eindelijk een echt gesprek had met haar Spaanse buurvrouw. Niet perfect. Niet foutloos. Maar wel echt. Met gelach. Met handen die meebewegen. Met dat warme gevoel daarna dat je denkt: ik hoor hier.
Ik ben al 61 jaar
En dan lees ik soms een bericht van iemand van 61 die twijfelt of het nog wel zin heeft om een plekje in Spanje te zoeken of om te beginnen met Spaans leren. Die zich afvraagt of het geheugen niet al achteruitgaat. Of het misschien te laat is om nog een taal te leren. En dan komen ook nog de pijntjes. Een pijntje hier. Een pijntje daar. Alsof dat het sein is om alvast een stap terug te doen uit het leven.
Echt ongelooflijk, wat een verschil.
Wat een contrast
Dat contrast zie ik al meer dan tien jaar.
In die jaren heb ik duizenden Nederlanders en Vlamingen gesproken met een droom. Een huis in Spanje. Overwinteren onder de zon. Emigreren. Of gewoon langere periodes genieten van het Spaanse leven.
En bijna iedereen loopt tegen hetzelfde aan: de taal. En wat mij steeds weer opvalt, is dat leeftijd zelden het echte verschil maakt. Het is de manier waarop je naar jezelf kijkt.
Avontuur of niet
Ik heb cursisten van 75 die zeggen dat ze nu eindelijk tijd hebben om iets voor zichzelf te doen. Die elke week trouw hun lesjes maken. Die lachen om hun fouten. Die me schrijven dat ze het heerlijk vinden om hun hersenen actief te houden. Ze zien Spaans leren niet als een verplichting. Ze zien het als een avontuur. En het contact met de Spanjaarden. Geweldig! Als iets nieuws dat hun leven rijker maakt.
Maar wat als…
En dan spreek ik iemand van 60, net met pensioen of bijna, die praat alsof het leven afgerond moet worden. Alsof het nu vooral gaat om voorzichtig zijn. Alles dichttimmeren. Rekening houden met wat er misschien ooit mis kan gaan.
Dat maakt me niet verdrietig. Dat maakt me bijna een beetje verontwaardigd. Dan denk ik: kom op zeg. Je bent 60. Geen 95. Er is nog zóveel te doen. Zoveel te beleven. Zoveel te leren. Geef jezelf een schop onder je kont en ga leven.
Wiegje?
Want je hebt zóveel geluk gehad dat jouw wiegje in Nederland of België stond. Je bent opgegroeid in vrijheid. In veiligheid. Met onderwijs. Met kansen. Met mogelijkheden. Met een paspoort waarmee je de wereld over kunt. Met toegang tot kennis, internet, opleidingen, boeken, begeleiding.
Welke kans pak jij?
Er zijn miljoenen mensen op deze wereld die nooit de kansen hebben gekregen die jij vanzelfsprekend vond.
En dan zou je op je 60e gaan denken dat het wel mooi geweest is? Dat je nu alvast maar voorzichtig gaat doen.
Het kan zomaar zo zijn dat je nog 25 of 30 jaar voor je hebt. Dat is een complete levensfase. Een heel nieuw hoofdstuk. Met tijd. Met ruimte. Met vrijheid om te kiezen hoe jij wilt leven.
Blijf heel je leven leren
Waarom zou je dat hoofdstuk klein houden?
Waarom zou je nu al afscheid nemen van groei en doen alsof nieuwe avonturen niet meer voor jou zijn? Waarom zou je jezelf wijs maken dat leren, ontdekken en iets nieuws proberen alleen voor jongere mensen is, terwijl je juist nu de vrijheid hebt om voluit te leven?
Sterker nog, vaak begint er juist een nieuwe fase. Meer tijd. Meer vrijheid. Meer ruimte om eindelijk te doen wat je altijd al wilde. En als Spanje daarin een rol speelt, dan is de taal geen luxe. Het is de sleutel.
Zelfstandig zijn
Ik denk aan Els. Zij woont al in Spanje en had na een moeilijke periode even geen zin meer om door te gaan. Ze pakte het toch weer op. Niet omdat iemand haar dwong. Maar omdat ze zich wil kunnen redden. Omdat ze niet afhankelijk wil zijn. Omdat ze haar eigen boodschappen wil doen. Haar eigen vragen wil stellen. Zelf naar de dokter wil kunnen gaan zonder knoop in haar maag.
Meedoen in Spanje
Dat zijn geen jonge studenten met zeeën van tijd. Dat zijn mensen met een leven achter zich. Met ervaring. Met verantwoordelijkheden. Met verhalen.
Wat zij gemeen hebben, is niet hun leeftijd. Het is hun beslissing.
De beslissing om niet in de toeristenbubbel te blijven hangen. Niet afhankelijk te blijven van kinderen, buren of Google Translate. Niet meer stil te vallen als iemand iets tegen hen zegt. Ze kiezen voor zelfstandigheid. Ze kiezen ervoor om mee te doen in het Spaanse leven.
Twijfel
En ja, dat vraagt inzet. Elke dag een half uurtje. Oefenen. Herhalen. Soms even zuchten als iets niet meteen lukt. Maar zo groeit iedereen. Niet door perfect te zijn. Wel door te blijven proberen.
In al die jaren heb ik geleerd dat de grootste blokkade twijfel is. Kijk, de grammatica houd ik simpel voor je. Maar het is twijfel. Het is perfectionisme. Het is die stem in je hoofd die zegt dat je misschien te oud bent of niet goed genoeg in talen.
Geen taalwonder
Terwijl ik dagelijks zie dat kleine, simpele stapjes juist werken. Dat herhalen kracht geeft. Dat je geen dikke grammaticaboeken nodig hebt om een gesprek te voeren in Spanje. Je hebt veel woordenschat, eenvoudige grammatica en wat praktische zinnen nodig. Situaties die je herkent. Uitleg die je begrijpt.
Je hoeft geen taalwonder te zijn. Je hoeft alleen bereid te zijn om te beginnen.
Want stel je voor hoe het voelt als je niet meer stilvalt in een gesprek. Als je zelf een afspraak maakt bij het ayuntamiento. Als je bij de bakker precies zegt wat je wilt. Als je op het terras een praatje maakt en niet na twee zinnen terugschiet naar Nederlands of Engels.
Leeftijd maakt niks uit
Dat zijn kleine momenten. Maar ze veranderen hoe jij je voelt.
Je voelt je geen buitenstaander meer. Je voelt je zelfstandig. Je voelt rust.
En dat heeft niets te maken met je leeftijd. Het heeft alles te maken met de keuze die je vandaag maakt.
Je wordt zo blij van het Spaanse leven
Als jij langer in Spanje wilt verblijven. Als je daar wilt wonen. Als je echt contact wilt maken met de mensen om je heen. Dan mag je daar nu al een stap in zetten. Niet als alles perfect voelt. Niet als je honderd procent zeker weet dat het lukt. Maar omdat jij het waard bent om je vrij te voelen in het land waar je zo van houdt.
Je bent niet te oud.
Je bent niet te laat.
Je bent precies op tijd om jouw Spaanse leven groter te maken dan je twijfels.
Un beso,
Cintha
Spreek Spaans in 8 weken – 30 minuutjes per dag – dat lukt iedereen met mijn unieke, snelle & makkelijke stapjes in de online Beginners & Semi-Gevorderden cursus. www.supergoedspaansleren.nl/cursussen-overzicht
Makkelijk en snel Spaans leren met SuperGoedSpaansLeren.nl: Baal jij ook dat je niet alles makkelijk kunt regelen in het Spaans. 25 jaar geleden leerde Cintha Spaans in 4 maanden. Dat is voor jou ook mogelijk, een NIEUWE leuke lesmethode, waardoor jij in simpele stappen gegarandeerd Spaans praat in een korte tijd. MEER INFORMATIE.
Español
English
Deutsch
Français
Português
Italiano