INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel, namen afscheid van hun huis en werk om Europa te verkennen. Samen met hun hond Barry reizen ze al een jaar in campervan Grace. Nu zijn ze vier maanden in Spanje. Benieuwd naar hun verhalen en uitdagingen? Reis dan hier mee!

Ik word een dagje ouder en dat is niet alleen te merken aan de haren die zowel uit neus als oren beginnen te groeien. En dan heb ik het nog niet over die paar stugge, grijze haren die zich ergens tussen de fijne haartjes van mijn wenkbrauwen hebben weten te nestelen. Ongewenste haren die Colyne zo nodig met haar epileertangetje uit wenst te trekken, want zij, zegt ze zelf, dient er op te kijken.

Maar los daarvan durven de spieren de volgende morgen na een inspannende hike ook al eens wat strammer aan te voelen. Een stijve onderrug, spannende kuitspieren én gevoelige hamstrings door het vele bergop lopen. Maar feit is dat dit soort dingen nu eenmaal voor iedereen geldt die over de helft van zijn leven zit. De geneugten van het ouder worden …

We hebben het grondgebied van Aragón verlaten en reden opnieuw Catalonië binnen, meer bepaald een nationaal park met een klinkende naam als Parque Nacional Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.

Het is een relatief onbekend park in vergelijking met zijn populairdere soortgenoten, want zelfs sommige Spanjaarden waarmee we spraken hadden er niet eerder van gehoord.

Er zijn twee grote toegangspoorten om het park binnen te rijden, Valle de Boí in het Westen en Espot in het Oosten. Wij doen het via het Westen en niet zoals de drie wijzen deden, met goud, mirre en wierook via het Oosten.

Naast de rijkelijke fauna en flora tref je in dit park tal van bergdorpjes aan met veelal huizen met leistenen daken, middeleeuwse centra en Romaanse kerken. Van die laatste wordt zelfs beweerd de fraaiste in hun soort van Catalonië. Kerken met klokkentorens tot soms wel zes verdiepingen hoog. Enkele kregen dan ook een vermelding op de Werelderfgoedlijst.

Naast de kabbelende beekjes en de kronkelende riviertjes die zich een weg banen door het ongerepte landschap, zijn ook de vele bergmeren typerend voor de streek in allerlei kleuren. Maar wanneer men zegt ongerept, dan hangen daar duidelijk enkele voorwaarden aan vast. Eén daarvan is dat auto’s hier niet toegestaan zijn en vreemd genoeg wordt ook de fietser geweerd. Meteen al dé reden waarom het park zich niet zo makkelijk laat verkennen als eender welk ander park. Hoe dit dan werkt? Vanaf Boí gaat er 4×4 shuttledienst, naar mijn mening iets te veel gedoe om in vrijheid het park te kunnen ontdekken. Misschien ook wel meteen de verklaring waarom niet zo veel mensen naar hier komen afgezakt. Maar wij zijn er niet om rond te rijden en dus vindt Colyne al snel een wandeling die ons iets lijkt. Estany de Sant Maurici (Estany betekent meer) is misschien dan wel de populairste van het pak, maar die wordt het niet. Wel Camí dels Enamorats. Om overduidelijke redenen denk ik meteen aan Belle Perez met haar ’Enamorado boem boem’, een lied waarin ze zingt hoe verliefd ze wel niet was.

De wandeling loopt veelal langs de rivier naar Mirador de L’ Estany Llebreta en de waterval Cascada de Sant Espirit en aankomen doe je wat verderop in een open vallei. Uiteraard behoren ook nog wat andere wandelingen tot de mogelijkheden, vooral voor wie zich niet stoort aan het nemen van een 4WD-taxi. Uitdagende hikes met toppen boven de 3000 m zoals de Comaloforno (3033 m), de Besiberri Sur (3023 m) en de Punta Alta (3041m). Wij houden het echter bij die ene wandeling en nadien haal ik nog even dat kleine schaartje en spiegeltje naar boven vooraleer Colyne me straks helemaal kaal plukt met dat epileertangetje van haar …

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.