SpanjeVerhaal: Ons B&B-avontuur in de provincie Alicante (115)

INTRO: Na bijna drie jaar verbouwen, openen zussen Noëlle, Suzanne en Michelle in oktober 2023 hun gloednieuwe Bed & Breakfast Casa la Vall in het nog authentiek Spaanse dorpje Benialí in de provincie Alicante. Lang kunnen ze er samen echter niet van genieten. Er moet immers opnieuw geld in het laatje worden gebracht. En dus vertrekken Noëlle en Suzanne na een maand alweer naar Zwitserland, voor een winterseizoen in de horeca, terwijl Michelle achterblijft om de Bed & Breakfast langzaam op de kaart te zetten.

Voordat we naar Spanje verhuisden, had ik nul kluservaring. Buiten een nieuw peertje erin draaien of een eenvoudig Ikea-meubel in elkaar schroeven dan. Maar ik denk niet dat dat telt. Slechts één keer had ik iets geverfd. De binnenkant van een kast in het nieuwe huis van een vriendin. Samen met haar. Omdat zowel zij als ik nog nooit eerder hadden geverfd en de rest het niet aandurfde om ons iets dat meer zichtbaar was toe te vertrouwen. En ik geef ze geen ongelijk. Ook als het op mijn huis aankomt, ben ik een perfectionist. Het moet wel goed gebeuren. Helaas hadden we – na de aankoop van ons huis vijf jaar geleden – geen al te groot bouwbudget meer over en moest er veel gebeuren: het maken van acht kamers ensuite (waarvan drie voor privégebruik), het aanleggen van een zwembad, het aanschaffen van de benodigde meubels en nog honderd-en-één andere zaken.

Geld voor een schilder was er niet. En hoewel mijn vader aanvankelijk bang was dat we die klus zelf niet konden klaren, bleek niets minder waar. Net als onze vader (die inmiddels bijna elke klus zelf wél kan klaren), hebben ook wij de afgelopen jaren veel geleerd. Naast het timmerwerk, deinst mijn vader tegenwoordig ook niet meer terug voor het aanleggen van de riolering, loodgieter werk en elektriciteit. Gedurende ieder project leren we wel iets nieuws. En daarbij heb ik het niet alleen over een nieuwe vaardigheid – maar vooral over het feit dat we tóch meer kunnen dan we denken. En dat geldt vooral voor mijn vader. Net als het toenmalige schilderwerk, bleek mijn vaders angst ook gedurende dit project ongegrond. Een betonnen vloer over de oude, ongelijke vloer storten, bleken we best te kunnen. Met zijn oude Ford Transit reden we naar de dichtstbijzijnde groeve om tussen de grote vrachtwagens een mix van zand en grind in een tiental kuipen te scheppen. Vanuit de auto door het huis en met de halfvolle kuipen over de trap naar beneden. Twee nieuwe heupen (hij) en een slechte rug (ik) hielden ons niet tegen. Cement en water toevoegen. Mixen met de handmixer. En het beton gelijkmatig verdelen. In een paar dagen was de klus geklaard. Een keiharde – en vooral rechte(!) – vloer. Eentje waarop mijn schoonbroer (als hij vanuit Zwitserland weer voor een maand “vakantie” naar Spanje komt) gemakkelijk kan tegelen.

Na elke nieuwe uitdaging groeit ons zelfvertrouwen. Terwijl ik mij bedenk dat ik mij drie jaar geleden nog enorm geërgerd heb aan de stopcontacten die er door de elektricien niet helemaal recht zijn opgezet, schud ik nu ongelovig mijn hoofd. Als hoofdschilder van het gezin weet ik hoe gemakkelijk je het afdekraam eraf haalt. Met een simpele schroevendraaier is een scheef of los stopcontact zo opgelost. En dus schroef ik de loszittende stopcontacten en/of lichtknoppen allemaal weer stevig vast. Als ik besluit om ook een uurtje de tijd te nemen om in mijn eigen kamer de plankjes van mijn kast opnieuw te verdelen omdat de functie van de kast veranderd is, informeer ik mijn vader alleen over het plan. In tegenstelling tot vroeger – waar ik hem gevraagd zou hebben om het op zijn eigen to-do-lijst te zetten, doe ik het nu zelf. Met zijn tips heb ik het in no-time voor elkaar. De oude gaten zijn gedicht, geschuurd en opnieuw geverfd en de nieuwe gaten geboord. Alle plankjes liggen recht en zelfs mijn vader is verbaasd over het werk dat ik geleverd heb. In tegenstelling tot mijn vader – die vaak onterecht gelooft dat we iets niet kunnen – heb ik af en toe teveel zelfvertrouwen. Zo is het mij nog steeds niet gelukt om mijn losse toiletbril vast te schroeven. Maar als ik eerlijk ben is dat ook niet erg. In tegenstelling tot de toiletten die wij in de meeste kamers geïnstalleerd hebben (en die ik wel al eens eerder weer heb vastgedraaid) is dat ook helemaal niet zo gemakkelijk. Ik vrees dat ik zal moeten wachten tot we samen het toilet in de kelder in elkaar gaan schroeven. Omdat het precies dezelfde is, wil ik weten hoever ik terug moet gaan in het installatieproces om de bril dit keer wél stevig vast te zetten. Omdat het de professionele loodgieter zelf ook niet gelukt is, voel ik geen enkele druk. Inmiddels ben ik een bijna-professionele schilder, beton-vloer-stortster, stopcontacten-aandraaister en plankjes-verhangster – een losse toiletbril gaat niet van mij winnen.     

De drie zussen Noëlle, Suzanne en Michelle zijn een B&B begonnen in Benialí in de provincie Alicante. Casa La Vall is hun droom en na drie jaar verbouwen is de B&B eindelijk klaar om bezoekers te ontvangen. Lees alles over de avonturen van hoofdzakelijk Michelle die ons op de hoogte houdt van wat er allemaal komt kijken bij een B&B in Spanje.