Algo de España (226): Waaaaaa Nederlandse namen in Spanje

INTRO: Elke woensdag kun je ‘iets’ verwachten van onze taalbegeleidster Cintha van Marrewijk. Zij heeft de afgelopen twaalf maanden 300 gratis lessen Spaans geschonken aan alle lezers van SpanjeVandaag, maar nu is het tijd om iets over het leven in Spanje en aanverwante onderwerpen uit te leggen. Een Spaanse gewoonte, een gebruik. Iets actueels, een verhaal of een miércoles de las palabrotas. Elke week een Spaanse verrassing van Cintha.

Als ze tegen mij zeggen ¿Tu nombre? dan denk ik altijd even oei.

Dan antwoord ik vaak lachend muy complicado. En dat is niet eens overdreven.

Zeker niet bij een officiële instantie. Want dan willen ze niet gewoon je roepnaam. Dan gaat het ineens over je doopnamen. En daar heb ik er drie van.

Drie. Probeer dat maar eens netjes uit te spreken aan een loket terwijl iemand alles officieel moet noteren.

Meestal kiezen de Spanjaarden er dan zelf maar eentje uit. Dat maakt het voor iedereen een stuk makkelijker.

Spaanse droom

Maar goed es lo que hay en je hebt er mee te dealen. Spanjaarden snappen het begrip doopnamen niet. Want je naam is je naam. Wat op je paspoort staat dat is het. Al zijn het 4 namen.

Dus, je hebt die droom.
Een huisje in Spanje.
Een leven onder de zon.
Tapas, vino tinto, een praatje met de buren.
En dan… dan komt die eerste echte botsing met de Spaanse bureaucratie.

Doopnamen

Ik neem je even mee terug in de tijd.
De dag dat ik mijn NIE-nummer ging aanvragen, dacht ik:
ach joh, dat is zo geregeld. Nou dat was ook zo. Binnen 10 minuten stonden we weer buiten en was alles klaar. Zo dat ging goed. Zelfs met al die doopnamen.

Ik loop dat gemeentehuis binnen in Los Guadalperales, glimlach vriendelijk naar de dame op kantoor en geef mijn paspoort en zeg vrolijk:
Hola, soy Cintha.

Ze kijkt naar het paspoort.
Haar wenkbrauwen gaan omhoog.
Ze fronst.
En dan zegt ze met een mengeling van verbazing en overtuiging:

No te llamas Cintha. Te llamas Hyacintha Jozefina Maria.

Nee hoor, ik heet echt wel zo. Dat is mijn naam.
Ik gebruik die naam al heel mijn leven.
Cintha. Wat jij opnoemt dat zijn mijn doopnamen. Nou daar snappen Spanjaarden niks van, want dat bestaat niet in Spanje.

Dus volgens haar – en eigenlijk volgens heel Spanje – heten we hier wat er op je paspoort staat. En dat zijn dus die doopnamen waarvan je dacht dat ze veilig verstopt zaten ergens in een stoffig gemeentearchief in Nederland.

Niet in Spanje.
In Spanje is jouw naam jouw doopnaam.
Y punto.

Identiteitsprobleem

En ja hoor, daar begon het.
Vanaf dat moment werd ik een wandelend identiteitsprobleem.
Bij de dokter word ik omgeroepen als Hyacintha – klinkt als een koningin van vroeger.
Of Gacinta – met die typische Spaanse zachte ‘c’ die slist en waarvoor je in Nederland naar een logopedist moet gaan.
Soms Jozefina – klinkt alsof ik op elke zondag in een kerkbank zit. Beginnend met de G natuurlijk.
En heel soms roepen ze Maria, maar ja… daar reageren in Spanje 42 mensen tegelijk op.

Ik? Ik heet nergens meer gewoon Cintha.
En zelfs als ik uitleg dat het wél mijn roepnaam is, en dat ik daarmee door het leven ga, kijken ze me aan alsof ik net heb gezegd dat paella beter is met ketchup.

De Spaanse logica is ook prachtig.

Una cinta betekent een lint.
Dus Cintha, zeggen ze dan lachend, dat is gewoon een lintje. Una cinta de lomo.

Best grappig natuurlijk. Alleen spreken bijna alle Spanjaarden mijn naam uit met een slissende C. Zo’n typische Spaanse klank. En als ik dan uitleg dat mijn naam eigenlijk klinkt als een S, dan kijken ze me serieus aan.

Nee, zeggen ze dan. Dat kan niet. Dat is Andaluz. En zo win je het dus nooit van de Spaanse overtuiging. Dus, dank je wel Spanje voor mijn nieuwe naam. Muchas gracias

In de wachtkamer

Ik had er zelf geen idee van dat doopnamen in Spanje zó serieus worden genomen.
Totdat ik in een wachtkamer zat en ze riepen:
Jozefina (uitspraak gosefina) …
En ik gewoon niet reageerde. Want ik had geen idee dat ze het tegen mij hadden.

De vrouw naast me stootte me aan:
Eres tú. ¡Jozefina!
Ik: ¿Yo? ¿Jozefina?
Zij: Sí, claro. Está en tu pasaporte.
Ik dacht alleen maar: Aaaaah mam… hoe kon je me dit aandoen?

Dan hebben we het nog niet eens over mijn achternaam.

De Spaanse administratie verwacht twee achternamen.
El primer apellido y el segundo apellido.
Heb je die niet?
Dan gaan ze zelf creatief aan de slag.

In mijn geval wordt “van Marrewijk” meestal iets in de trant van:
“Banmarrewiek”,
“Marrevik”,
of gewoon…
“Van als 1^e achternaam en Marrewijk als 2^e achternaam.”

De ambtenaar vond het zelf ook hilarisch hoor.
¡Ah, como el entrenador! Van Gaal
Ehm, ja hoor, precies. Alleen ben ik niet bondscoach van Oranje.
Ik probeer hier gewoon mijn inschrijving te regelen.

Identiteitscrisis? Ja, een beetje.
Want eerlijk is eerlijk: je leeft ergens al jaren als ‘Cintha’, en ineens krijg je nieuwe namen opgeplakt. Namen waar je jezelf totaal niet in herkent.
En toch… ergens leer je ermee omgaan.

Ik ben nu in Spanje dus officieel Hyacintha Jozefina Maria Van Marrewijk (bij wijze van spreken dan).
En hoewel ik het soms vreselijk onhandig vind, moet ik er ook wel om lachen.
Want het is typisch Spaans.
Heerlijk bureaucratisch.
Lief bedoeld.
En zo… écht.

En het allermooiste is: het levert altijd een gesprek op.

Want Spanjaarden zijn zó nieuwsgierig en hartelijk.
Ze vragen, lachen, maken grapjes, willen alles weten.
En als jij een paar zinnen Spaans spreekt, dan ben je binnen.
Dan is er verbinding.
Dan ben je geen toerist meer, maar gewoon één van hen.
Zelfs met drie doopnamen en een achternaam waar ze hun tong op breken.

En weet je wat ik daarvan heb geleerd?
Dat Spaans leren zoveel méér is dan woorden en grammatica.
Het is contact. Begrip. Jezelf kunnen zijn.
Zelfverzekerd je naam uitleggen. Je verhaal doen. Iets regelen.
Jezelf kunnen verdedigen als dat nodig is.
Of gewoon gezellig kletsen met de buurvrouw.

Daarom zeg ik het altijd weer:
Spreek Spaans in 8 weken – 30 minuutjes per dag – dat lukt iedereen met mijn unieke, snelle & makkelijke stapjes in de online Beginners & Semi-Gevorderden cursus.

Of je nu Hyacintha heet, of Jopie.
Of je nu 62 bent of 84.
Als jij straks in Spanje zit en iemand noemt je op z’n Spaans bij een naam die je zelf amper kent, dan lach je.
En dan zeg je gewoon:
Sí, pero llámame Cintha. Por favor.

Wil je dat ook kunnen zeggen?
Probeer eens eerst mijn gratis 5 online Spaanse lessen via www.supergoedspaansleren.nl/gratis-spaanse-lessen.
Helemaal vrijblijvend. Helemaal leuk.
En misschien zeg jij over een paar weken ook wel ook als je kiest voor de cursus Beginners:
Yo soy Cintha. Y hablo español.

Hasta la próxima semana,
Un beso,
Cintha

Makkelijk en snel Spaans leren met SuperGoedSpaansLeren.nl: Baal jij ook dat je niet alles makkelijk kunt regelen in het Spaans. 25 jaar geleden leerde Cintha Spaans in 4 maanden. Dat is voor jou ook mogelijk, een NIEUWE leuke lesmethode, waardoor jij in simpele stappen gegarandeerd Spaans praat in een korte tijd. MEER INFORMATIE.