CamperVerhaal: Vlaams koppel op reis door Spanje (96)

INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel besmet met het reisvirus, namen afscheid van hun huis en job voor onbepaalde tijd. Samen met hun energieke, driejarige hond Barry ontdekken ze sinds een jaar het veelzijdige continent Europa. Campervan Grace, hun tijdelijke huis op wielen, brengt hen naar bekende en minder bekende plekjes. Sinds vier maanden gaat hun route door het indrukwekkende Spanje. Benieuwd naar hun reisverhalen en uitdagingen? Reis dan hier met ze mee.

In Salamanca gooien we de tank nog even vol aan 1.176 €/liter. Eerst dacht ik nog landbouwdiesel te hebben getankt, maar gelukkig bleek dit niet het geval. Twee uurtjes later rijden we alweer het volgende plaatsje binnen. We rijden nog steeds om te reizen en niet andersom. Cáceres, regio Extremadura. Ook vandaag, zondag, zijn we best benieuwd naar wat we hier aan zullen treffen.

We zijn nauwelijks uitgestapt op een gratis camperplaats waar een camper of zes geparkeerd staat, wanneer een bus, formaat touringcar, op komt draaien. De deur draait open en meteen wordt een bende kinderen als een horde stieren in Pamplona  op het nu nog vredige stadje losgelaten. ‘Lap, waarom nu en waarom precies hier?’ gaat er door mijn gedachten. Een verklaring laat niet lang op zich wachten. Vlakbij blijkt een speelplein te zijn waar naar hartelust kan worden geravot. Spaanse kinderen verstaan daaronder heel wat kabaal maken, luidkeels schreeuwen als krijsende Amazonepapegaaien terwijl men achter elkaar rent. Wanneer hun stembanden reeds goed zijn opgewarmd, volgen als laatsten uit diezelfde bus nog twee volwassenen. Begeleiders die de onmogelijke taak zijn toebedeeld een oogje in het zeil te houden en beter nog, het jonge geweld wat in toom te houden. Maar je ziet het al komen, het is een maat voor niks. Met een stevige portie empathie sla ik hen gade vanachter het raampje in onze camper. Glimlachend kijken ze naar hun bengels alsof ze het vertederend vinden. Ik doe het hen alvast niet na. Want als er één iets is wat ik intussen over Spaanse kinderen heb geleerd, dan is het dat hun decibels vlotjes die van het gemiddelde kind van elk ander Europees land dat we het afgelopen jaar hebben bezocht, overschrijden. ‘Verdaderos campeones!’ zijn het, die Spaanse kinderen.

Massaal stormen ze op het speelpark af. Jonge knapen die brullen, meisjes die gillen. Wat een kelen! Al redelijk snel klinken steeds diezelfde namen: Pilar en Dani. Zijn ze populair of hardhorig? Allebei misschien wel. Op gegeven moment, kan ik het bijna niet meer aan en mocht ik weten wie Pilar en Dani zijn, stap ik op hen af om beleefd te vragen of ze misschien even kunnen antwoorden wanneer ze worden geroepen. Maar ik ben gast in hun land, ik ben het die me aan moet passen. Het is blijven of verkassen. Net wanneer ik mijn lot aanvaard lijk te hebben, verschijnt een tweede bus van om de hoek…

Met gevoelige trommelvliezen en een nerveuze hond trekken we Cáceres in. Een ideale plaats om tot rust te komen, blijkt meteen. Cáceres ziet er interessant uit, eerder kleinschalig en uiterst gezellig. Zijn oude stadskern prijkt intussen ook al op de ellenlange UNESCO-werelderfgoedlijst. Onder de aanwezigen op het marktplein heerst een gemoedelijke sfeer. Misschien omdat bij de meesten onder hen, ze ‘mañana’ alweer op kantoor worden verwacht. Enkele laagvliegende zwaluwen vliegen als stuntpiloten door het luchtruim dat ze volledig lijken te hebben ingepalmd en laten daarbij scherpe geluidjes horen. Gierzwaluwen. Naar de titel van dat prachtige boek van Fernando Aramburu (Los Vencejos ). Komt het door de zwaluwen of niet, ik word zowaar helemaal zen, mijn innerlijke rust is volledig teruggekeerd. Ik durf zelfs al weer eens stilletjes genieten van een avond die dan toch in schoonheid zal eindigen. We likken nog een ijsje terwijl een vrouw op zijn Spaans wat te dichtbij komt. Nog iets dichter en ze likt aan mijn oor in plaats van aan haar ijsje. Op een gevel werd een metershoog portret geschilderd van een dame in exotische bloes, een witte anjer in haar haarknotje, op een andere een reuzenduif met mensenvoeten. Muurschilderingen, ook daar zijn Spanjaarden sterk in. Barry denkt er het zijne van en heft zijn poot ooneerbiedig op tegen een historische gevel. Niet zo flink, kerel, straks begint ook hij nog te schreeuwen…

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.