Voorwoord van Remco
Als hoofdredacteur zit ik veel achter de computer om het laatste Spanje-nieuws voor jullie lezers te schrijven, en vaak denk ik dan: … ik moet meer gaan bewegen. Maar wat dit weekend in Benidorm plaatsvindt, door duizenden traptreden te beklimmen naar bijna het hoogste punt van de kustplaats, daar moet ik niet aan denken. En jullie? Doen jullie volgend jaar mee?
Beeld je eens in: je staat aan de voet van een torenhoog hotel, staart omhoog naar de top en realiseert je… daar moet ik dus hardlopend naartoe. Klinkt dat als een volkomen idioot plan? Toch staan er op zaterdag 28 maart ruim 550 fanatiekelingen klaar om in Benidorm exact dat te gaan doen.
Dit jaar is het tijd voor de twintigste editie van de inmiddels legendarische verticale klim in het Gran Hotel Bali, de Subida Vertical Gran Hotel Bali. Dit is geen doorsnee hardloopwedstrijd over een strak geasfalteerd pad. Nee, dit is trap na trap na trap, tot je geen trede meer kunt zien. En geloof me, dat ga je voelen ook. Niet zomaar een beetje verzuring, maar een branderig gevoel dat diep in je kuiten en je longen trekt.
“Na de tiende verdieping voel je je benen niet meer, maar je hartslag zit in je keel. Het is vanaf dat moment puur op karakter,” aldus een eerdere deelnemer.
Wat dit evenement nou echt uniek maakt, is de mix van mensen aan de start. Natuurlijk zie je de getrainde professionals die voor de recordtijden gaan, maar zij worden vergezeld door fanatieke amateurs en recreanten die simpelweg willen testen waar hun grens ligt. Iedereen vertrekt met dezelfde ambitie, maar pas gaandeweg kom je echt oog in oog te staan met de fysieke realiteit van zo’n klim.
Het is opvallend hoe het aantal deelnemers jaar na jaar blijft toenemen. Blijkbaar is het concept van “loodrecht omhoog rennen” aanstekelijker dan je op het eerste gezicht zou denken. Wellicht is het de kick van de uitdaging, de belofte van dat waanzinnige uitzicht op de top, of gewoon het trotse gevoel dat je iets hebt geflikt waar de meeste mensen hun vingers niet aan durven branden.
En over dat uitzicht gesproken… dat is absoluut geen bijzaak. Zodra je die laatste trede op stapt, word je getrakteerd op een adembenemend panorama over Benidorm en de glinsterende Middellandse Zee. Al moet je eerlijk gezegd waarschijnlijk eerst een paar minuten flink naar adem happen voordat je al die schoonheid echt in je op kunt nemen.
“Toen ik eindelijk boven kwam, was de pijn direct vergeten door dat geweldige zicht over de kustlijn.”
Langs de route staan gelukkig toeschouwers die de lopers met luid gejuich naar boven schreeuwen. Dat soort steun heb je hard nodig, zeker op de momenten dat je lichaam begint te protesteren en het idee om te stoppen wel heel aantrekkelijk wordt. Maar opgeven? Dat is simpelweg geen optie. Zeker niet als je de helft al achter de rug hebt en de top langzaam in zicht komt.
Wie er uiteindelijk met de trofee vandoor gaat, dat gaan we zaterdag beleven. Maar als we heel eerlijk zijn, is de uiteindelijke winnaar niet het belangrijkste verhaal van de dag. Voor het overgrote deel van de deelnemers voelt het simpelweg bereiken van de finish namelijk al als de ultieme overwinning op zichzelf.


Español
English
Deutsch
Français
Português
Italiano