CamperVerhaal: Vlaams koppel op reis door Spanje (92)

INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel besmet met het reisvirus, namen afscheid van hun huis en job voor onbepaalde tijd. Samen met hun energieke, driejarige hond Barry ontdekken ze sinds een jaar het veelzijdige continent Europa. Campervan Grace, hun tijdelijke huis op wielen, brengt hen naar bekende en minder bekende plekjes. Sinds vier maanden gaat hun route door het indrukwekkende Spanje. Benieuwd naar hun reisverhalen en uitdagingen? Reis dan hier met ze mee.

Een brug en wat water maken Noorwegen niet, maar met de bergen op de achtergrond raak je toch al een heel eind ver. En dan moeten de kleuren nog komen. We bevinden ons in Riaño waar we 7 jaar terug al eens op ontdekking zijn geweest. Ook toen vonden we het er al zo mooi. Van enige twijfel om er een nog eens opnieuw naartoe te gaan, was geen sprake. Dus zo geschiedde…

De met sneeuw bedekte bergen tijdens sommige wintermaanden liggen er nu blauwgrijs bij, iets minder feeëriek, maar nog steeds mooi genoeg om er van onder de indruk te zijn. Aan de horizon staan ogenschijnlijk kleine boompjes rechtop op de bergkam. Het lijkt alsof de eerste de beste rukwind ze er zo één voor één van af zal blazen als omvallende bowlingkegels bij een strike. Voor de rest oogt de natuur zo prachtig dat we niet kunnen wachten om die wandeling aan te vatten. Dat is dan ook meteen wat we doen. Een wandeling naar Pico Gilbo waarbij het topje zich op 1674m bevindt. Toen waren we er ook al eens dichtbij, maar het mindere weer deed ons toen anders beslissen. Vandaag krijgen we een herkansing. Ons ‘herexamen’ beginnen we deze keer vanuit Horcadas, een tochtwaarmee we 4u zoet zullen zijn om een kleine tien kilometer af te leggen en 510m te stijgen.

Na goed een kilometer te klimmen, botsen we op een kudde paarden die hier een vrij leven leidt zonder enige schrikdraad in de buurt. Toch hebben ook zij een bel rond de nek gebonden zoals die bergkoeien en blijken dus wel degelijk een eigenaar te hebben. Semi-wild laten we het dan maar noemen. Al snel wordt het zoeken naar het juiste pad. Aangezien er meer geitenpaadjes over de flanken van de bergen te zien zijn dan geiten zelf, is dit niet zo vanzelfsprekend. We wandelen door struiken met doornen en houden er hier en daar wat schrammen aan over. Enkel Barry met zijn dikke, witte jas blijft krasvrij, maar die heeft dan meer takjes en kleefkruid op zijn lijfje hangen als er in eender welke denneboom hangt deze periode van het jaar. Klagen doet hij niet, het hoort er allemaal bij.

Op de top volgt de apotheose! Een beloning met een ‘360-graden-zicht’ om u tegen te zeggen. We zien staalgrijze bergen, azuurblauwe wateren tussen een groen-gele begroeiing terwijl alweer wat majestueuze gieren boven onze hoofden zoeven. Een ‘ander’ Spanje dat velen waarschijnlijk nog niet hebben gezien. Het voelt goed om hier te zijn en deze momenten zijn er om te koesteren. Om ze iets langer te laten duren, halen we de koffie maar boven en verorberen we gelijk een stukje cake. Een momentje van rust die we vroeger weleens durfden te vergeten maar die na onze maandenlange reis door Noorwegen een vaste routine is geworden. Barry is van dit rustmomentje ook fan geworden. Ik vermoed omwillevan het stukje dat hij nu en dan krijgt toegestopt. maar toch heb ik de indruk dat ook hij geniet van wat hij beleeft en ziet. Nadat er van de cake niets meer over schiet, neemt hij wat afstand en gaat aan de rand van een afgrond liggen. Zo voelt hij zich de koning van het dierenrijk die hij nooit zal zijn.

Op de terugweg raken we aan de praat met een koppel met hun teckel. Ook voor deze kleine deugniet lijkt geen uitdaging te groot. Ze wonen hier niet ver vandaan en al gauw laat ze enthousiast wat weetjes horen over de streek. ‘Wist je dat onder dit stuwmeer hele dorpen liggen verscholen? Prachtige boerderijen, bruggen, kerken, noem maar op?’ Neen, daar waren wij ons niet van bewust. Het plan om alles onder te laten lopen, stuitte nochtans op heel wat verzet, maar toch liet men het niet na om te doen. Wat volgde was de migratie van een dorp naar ‘Nuevo Riaño’, de nieuwe stad zonder charme waar we zullen slapen op een camperplaats aan de rand van het water.

De avond werd stil en de nacht donker.

De volgende morgen worden we wakker bij een dichte waas die over het water hangt. Het decor voor de betere thriller. In de dichte mist dobbert een bootje rond alsof sloep en schipper in een grote tas melk lijken rond te varen. Speciale ochtenden als deze doen een mens al eens nadenken hoe apart bepaalde momenten van de dag wel niet kunnen zijn in hun alledaagsheid. Langs de promenade aan de oevers kijken we nog even naar wat foto’s uit de tijd van toen om niet te vergeten hoe het vroeger was geweest. Zonder mist, zonder water, meer dan veertig jaar geleden…

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.