Steeds meer Nederlanders en Belgen ruilen het grijze noorden in voor de Spaanse zon. Klimaat, rust en een ontspannen levensritme wegen voor velen zwaarder dan de bureaucratie die erbij komt. Herken jij jezelf in dit beeld?

De groep die de stap zet, wordt elk jaar groter en gevarieerder. Naast de klassieke gepensioneerde aan de Costa Blanca verhuizen nu ook jonge gezinnen en thuiswerkers naar plaatsen als Valencia, Málaga en Alicante. In 2024 vestigden zich bijna 6.000 Nederlanders officieel in Spanje, een stijging van 24 procent ten opzichte van een jaar eerder. Daarmee staat Spanje na België en Duitsland op de derde plaats van populairste emigratielanden voor Nederlanders.

Ook onder Belgen blijft het zuiden trekken, vooral de kustregio’s rond Alicante, Murcia en Cartagena. De werkelijke aantallen liggen waarschijnlijk hoger, want veel mensen houden hun huis in hun eigen land aan en brengen alleen de winter in Spanje door. Aan de Spaanse kant tellen de statistieken wel mee: eind 2025 stonden er een recordaantal buitenlanders met een geldige verblijfsvergunning ingeschreven. Maar wat maakt het land zo aantrekkelijk?

Hoe belangrijk is het weer echt?

Vraag een willekeurige emigrant naar de eerste reden en het antwoord is bijna altijd hetzelfde: de zon. Grote delen van Spanje tellen meer dan 300 zonnige dagen per jaar, met milde winters waarin je in januari nog op een terras zit. Voor wie de lange, natte Nederlandse en Belgische winters beu is, voelt dat als een bevrijding. Het klimaat nodigt uit tot buiten leven, wandelen en sporten, en dat heeft een merkbaar effect op de gemoedstoestand.

Toch past men het dagelijks leven wel aan. In de zomer trekt men zich tussen elf en zeven uur terug uit de hitte. Niet voor niets doen de Spanjaarden aan siesta (middagrust), een gewoonte die nieuwkomers sneller overnemen dan ze vooraf denken.

Wat trekt zo aan het Spaanse levensritme?

Naast het weer noemen emigranten vooral de rust. Het leven gaat er trager, met minder prestatiedruk en meer aandacht voor het moment. De beruchte mañana (letterlijk: morgen) mentaliteit kan in het begin frustreren, maar groeit voor velen uit tot een verademing.

Het sociale leven speelt zich grotendeels buiten af, op pleinen en terrassen. Een maaltijd eindigt zelden bij het laatste bord: de sobremesa (het natafelen) duurt soms uren. Die gerichtheid op samenzijn en genieten verklaart waarom veel Nederlanders zeggen dat ze in Spanje minder stress ervaren.

Zijn de Spanjaarden echt zo gastvrij?

De warme, open houding van de Spanjaarden komt in vrijwel elk emigratieverhaal terug. Buren kloppen aan met een bord eten, en in dorpen kent men elkaar nog bij naam. De vele fiestas (volksfeesten) en lokale tradities geven het jaar ritme en maken integreren makkelijker, zeker voor wie moeite doet om Spaans te leren. Wie de taal oppakt, merkt al snel dat deuren vanzelf opengaan.

Wegen de lagere kosten op tegen de rompslomp?

Geld speelt een rol die je niet mag onderschatten. Het levensonderhoud ligt in Spanje gemiddeld zo’n 30 procent lager dan in Nederland, en wie wil weten wat het leven als gepensioneerde precies kost, bespaart flink op boodschappen en uit eten. Ook de woningmarkt blijft een magneet: een gemiddelde Spaanse woning is nog altijd fors goedkoper dan een Nederlandse of Belgische, al loopt dat verschil in rap tempo terug.

Daar komt de zorg bij. In het openbare Spaanse ziekenhuis betaal je bij een opname of spoed doorgaans veel minder dan thuis, een verschil dat 65-plussers dagelijks merken. Tegenover al dat moois staat de Spaanse bureaucratie, met het verplichte NIE-nummer (fiscaal identificatienummer voor buitenlanders) en eindeloos papierwerk. Wie zich daar realistisch op voorbereidt, houdt de meeste energie over voor het echte werk: genieten van de zon.