CamperVerhaal: Vlaams koppel op reis door Spanje (91)

INTRO: Colyne en Laurens, een Vlaams koppel besmet met het reisvirus, namen afscheid van hun huis en job voor onbepaalde tijd. Samen met hun energieke, driejarige hond Barry ontdekken ze sinds een jaar het veelzijdige continent Europa. Campervan Grace, hun tijdelijke huis op wielen, brengt hen naar bekende en minder bekende plekjes. Sinds vier maanden gaat hun route door het indrukwekkende Spanje. Benieuwd naar hun reisverhalen en uitdagingen? Reis dan hier met ze mee.

Het is een uurtje voor valavond wanneer we arriveren in een idyllisch plaatsje genaamd Oseja de Sajambre in de privincie Castilla y León en straks kunnen we misschien nog even genieten van een mooie zonsondergang. Maar voorlopig laat de zon haar stralen nog door het wolkenpak heen schijnen en zet de bergen in kleur die hier trouwens nog steeds het decor bepalen. We zoeken een plaatsje uit voor de nacht en dit kan vandaag naast de prachtig gerenoveerde kerk Nuestra Señora de la Asunción.Deze monumentale kerk oogt bijzonder mooi en vooral groot voor een klein bergdorp met zo weinig inwoners dat het wel duidelijk moet zijn dat voor Oseja de Sajambre in het verleden een belangrijke rol was weggelegd. In ieder geval zullen de dorpelingen er vast trots op zijn. 

De volgende morgen vertrekken we vroeg na het ontbijt en rijden richting El Parque Natural de  Ponga. Een natuurgebied dat grenst aan de Picos de Europa maar dat minder gekend blijkt te zijn en dus ook nog eens een flink stuk rustiger. Onderweg rijden we langs el Desfiladero de Sella, een uitdagende weg die zoals de meeste wegen naast een kloof ons laat zwalpen over bochtige en vooral smalle wegen. Bij momenten zijn de wegen er zo eng dat het toch wat schrikken is wanneer graniet gevaarlijk dichtbij langs het passagiersvenster passeert. Krassen op het koestwerk wil uiteraard niemand. Aan onze linkerkant kijken we de diepte in naar de Sella-rivier die het landschap heeft helpen meebepalen gedurende miljoenen jaren. Het gevaar tijdens de autorit schuilt aan beide kanten. Wanneer er plots opvangnetten gespannen zijn boven de weg, zijn we er toch niet helemaal gerust in wanneer we er onderdoor rijden. Hier en daar liggen reeds vuistgrote stenen op de weg die letterlijk door de mazen van het net zijn geglipt en de gedachte dat je er zo maar één op je donder kan krijgen, lijkt me ook niet erg geruststellend. Bovendien hebben wij statistisch gezien tweemaal de kans, want straks moeten we via dezelfde weg terug. 

Maar godzijdank, een klein uurtje later kunnen we alweer relaxed en zonder kleerscheuren uit de wagen stappen. Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes die tegen het dashboard hangt gekleefd, mag voorlopig blijven hangen.

In Ponga gaan we opnieuw wandelen, want een omgeving als dit vraagt daar nu eenmaal om. Het weer is niet opperbest, maar pas tegen de avond wordt er regen voorspeld. Het eerste halfuur verloopt langs een wat monotoon pad en pas daarna gaat het echt omhoog. Zo steil omhoog dat we allebei even op onze adem trappen. Wanneer nog iets verder de grond onder onze voeten begint te daveren, beseffen we niet meteen wat er ons overkomt tot een dravend paard zonder ruiter van achter een struik komt gerend. Een witte merrie met lange manen gevolgd door een bruine merrie die haar veulen achter zich aan heeft lopen. ‘Hebben wij een omheining gemist of lopen die paarden hier verkeerd?’ gaat er door mijn gedachten. Maar enkele minuten later verschijnt dan ook de boer met rode kaken en met stok in de hand. De man staat flink in het zweet en ik vraag me af waarom hij niet op de rug van één van de paarden was gesprongen. Het lijkt me net iets makkelijker.

We maken een kort praatje en gezien onze wandeloutfit gaat de man er vanuit dat we op weg zijn naar El Pico Pierzo wat inderdaad zo is. Hij kijkt even op zijn horloge, dan naar de grijze lucht en laat ons weten dat we het hoogstwaarschijnlijk wel droog zullen weten te houden. Daar hebben we nu eens alle vertrouwen in wat boeren en hun weersvoorspellingen betreft.

Enkele kilometers verder en een paar honderd meter hoger komt er plots een dichte mist opzetten, zo erg dat we nauwelijks zien waar we lopen. Zo staan we plots te midden van een grazende kudde koeien zonder het te beseffen. De mist wordt nog hardnekkiger en wanneer we de top bereiken van de Pierzo zien we nauwelijks een steek voor ogen. Van het uitzicht waarop we gehoopt hadden, is geen sprake dus maken we ons maar meteen uit de voeten. Op te terugweg lopen we nog een flink stuk de verkeerde richting uit en wordt het nog maar eens duidelijk dat weersomstandigheden allesbepalend kunnen zijn wat de moeilijkheid van een bergwandeling betreft, hoe simpel ze ook op papier mocht lijken…

Voor meer foto’s of inspiratie voor een volgende trip naar Spanje, Portugal of elders in Europa, kan je terecht op onze Polarsteps “GRACE ON TOUR I” via onderstaande link.

‘Vlaams koppel op reis door Spanje’ vertelt het verhaal van Colyne en Laurens die samen met hun campervan Grace door Europa reizen. Volg hun avonturen in Spanje via onze SpanjeVerhalen, of lees hun reisverslagen op Polarsteps.