De chirimoya groeit vrijwel nergens zo goed als in Zuid-Spanje. Het land levert zo’n tachtig procent van de wereldproductie van dit romige superfruit.

Wie in de winter over de Andalusische Costa Tropical (Tropische Kust) rijdt, ziet de boomgaarden vol hangen. De chirimoya, met de wetenschappelijke naam Annona cherimola, komt oorspronkelijk uit de Andes van Peru en Ecuador, maar vond eeuwen geleden een tweede thuis aan de kust van Granada en Málaga. Spaanse veroveraars namen de vrucht mee naar Europa, waar destijds alleen rijke families zich dit exotische fruit konden veroorloven.

Vandaag telen Spaanse boeren de chirimoya vooral rond dorpen als Almuñécar, Jete, Motril en Salobreña, precies die kuststrook waar veel Nederlanders en Belgen graag overwinteren. Het zachte subtropische klimaat en de vruchtbare valleien van de rivieren Verde en Seco maken dit de ideale plek. Bijna de volledige Spaanse aanvoer komt uit deze hoek van Andalusië.

Waarom noemen ze de chirimoya een superfruit?

Het witte, romige vruchtvlees zit boordevol vitamine C, kalium, calcium en vezels, en levert per honderd gram ongeveer negentig calorieën. De vrucht werkt verzadigend en geeft energie, wat de chirimoya tot een verrassend gezonde keuze maakt voor wie op zijn voeding let. Volgens het Spaanse Consejo Regulador de la Chirimoya (toezichthoudende raad) concentreert de Costa Tropical vrijwel de hele wereldproductie, beschermd door een Denominación de Origen Protegida (Beschermde Oorsprongsbenaming). De bekendste variëteit heet Fino de Jete, vernoemd naar het gelijknamige bergdorp.

Wanneer ligt de chirimoya in de winkel?

De oogst loopt grofweg van september of oktober tot april. Oktober vormt het hoogseizoen, en met moderne teelttechnieken rekken telers de aanvoer soms op tot mei. Net als bij het aardbeienseizoen in Huelva bepaalt het weer grotendeels hoeveel fruit er van het land komt. Wie buiten dat seizoen zoekt, vindt zelden een goede chirimoya, want de vrucht laat zich slecht bewaren en rijpt razendsnel.

De kaki: alles over het oranje superfruit uit Valencia

Hoe eet je dit Spaanse fruit het best?

Het simpelst snijd je de chirimoya doormidden en lepel je het vruchtvlees eruit, waarbij je de grote zwarte pitten laat liggen. Die pitten zijn giftig, dus kauw ze nooit stuk en slik ze niet door. De zoete pulp leent zich verder uitstekend voor een milkshake, een sorbet of een ijsje. Wie graag experimenteert met verfrissende Spaanse recepten, mengt de pulp door een macedonia (fruitsalade) of een smoothie. Eén tip: leg de vrucht niet in de koelkast, want het tere velletje beschadigt bij de minste aanraking.

Níspero: het oranje superfruit waarmee de Spaanse lente begint en eindigt

Wat moeten liefhebbers nog meer weten?

De naam komt uit het Quechua, chirimuya, wat zoiets betekent als koude zaden, omdat de boom hoog in de koele Andes groeit. In de achttiende en negentiende eeuw gold de chirimoya in Europa als een delicatesse voor de adel, een echte manjar blanco (witte lekkernij). Het overgrote deel van de Spaanse oogst blijft in eigen land, al groeit de export naar Frankrijk, Duitsland en Italië gestaag.

Voor Nederlanders en Belgen speelt nog iets praktisch mee. Door wisselvallig weer in Spanje vallen groente en fruit in de supermarkt soms duurder uit, en ook de chirimoya ontkomt daar niet altijd aan. Tref je hem aan op een Spaanse markt, koop hem dan mooi rijp en eet hem binnen een paar dagen op.